15.2.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 45/24
Αναίρεση που άσκησε στις 5 Δεκεμβρίου 2013 η Villeroy & Boch κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 16 Σεπτεμβρίου 2013 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-373/10, T-374/10, T-382/10 και T-402/10, Villeroy & Boch Austria κ.λπ. κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-644/13 P)
2014/C 45/41
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Villeroy & Boch (εκπρόσωπος: J. Philippe, avocat)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 16 Σεπτεμβρίου 2013 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-373/10, T-374/10, T-382/10 και T-402/10, στο μέτρο που απορρίπτει την προσφυγή της αναιρεσείουσας·
—
επικουρικώς, να αναιρέσει εν μέρει την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις 16 Σεπτεμβρίου 2013·
—
επικουρικώς, να μειώσει το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα με το άρθρο 2 της προσβληθείσας αποφάσεως της 23ης Ιουνίου 2010·
—
έτι επικουρικότερον, να αναπέμψει την υπόθεση προς επανεξέταση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου·
—
να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
Με τον πρώτο λόγο, η αναιρεσείουσα επικαλείται αντιφατική εκτίμηση από το Γενικό Δικαστήριο των αποδεικτικών μέσων για το σύνολο των πραγματικών περιστατικών όσον αφορά τη Γαλλία. Ειδικότερα, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε τρία αποδεικτικά στοιχεία κατά τρόπο αντίθετο, και μάλιστα αντιδιαστελλόμενο, προς την εκ μέρους του εκτίμηση των ίδιων αποδεικτικών στοιχείων στις παράλληλες συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-379/10 και T-381/10, Sanitec, και T-380/10, Wabco/Ideal Standard, στο πλαίσιο των οποίων οι προσφεύγουσες απηλλάγησαν από τις εις βάρος τους κατηγορίες σε ό,τι αφορούσε τη Γαλλία. Κατά την νυν αναιρεσείουσα, μια τέτοια θεμελιώδης αντίφαση, που καθίσταται πρόδηλη από αντιτιθέμενα συμπεράσματα τα οποία προέκυψαν από τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία, αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και στην αρχή in dubio pro reo και επιπλέον συνιστά πλήγμα για τη λογική και νομική συνοχή της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου.
Με τον δεύτερο λόγο, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε νομική πλάνη. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο ομαδοποίησε κατά τρόπο τεχνητό πράξεις οι οποίες ήταν από νομικής και πραγματικής απόψεως διάφορες και ανεξάρτητες μεταξύ τους, προκειμένου να τις χαρακτηρίσει ως σύνθετη και διαρκή παράβαση. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη του το ό,τι δεν υπήρχε καμία σχέση συμπληρωματικότητας μεταξύ των πράξεων, τις οποίες παρ’ όλ’ αυτά αξιολόγησε κατά τρόπο ομαδικό.
Με τον τρίτο λόγο, η αναιρεσείουσα διατυπώνει επικρίσεις ως προς την έκταση του ασκηθέντος από το Γενικό Δικαστήριο ελέγχου, το οποίο αρκέστηκε σε περιορισμένο έλεγχο και, κατά συνέπεια, δεν εξήντλησε την ελεγκτική του αρμοδιότητα και την εξουσία του αναθεωρήσεως. Εξ αυτού, η αναιρεσείουσα συνάγει προσβολή του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη.
Στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου, η αναιρεσείουσα φρονεί ότι η επιβληθείσα κύρωση είναι δυσανάλογη.
Full & Egal Universal Law Academy