9.3.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 71/26
Αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 17 Ιανουαρίου 2013 ο Luigi Marcuccio κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 6 Νοεμβρίου 2012 στην υπόθεση F-41/06 RENV, Marcuccio κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-20/13 P)
2013/C 71/40
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Luigi Marcuccio (Tricase, Ιταλία) (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να κηρύξει νομικώς ανυπόστατη την απόφαση που εξέδωσε στις 6 Νοεμβρίου 2012 το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση T-41/06 RENV, Marcuccio κατά Επιτροπής, ή, επικουρικά, να την ακυρώσει καθ’ ολοκληρία και χωρίς καμία εξαίρεση και, επιπλέον, 2.α) κυρίως, καθόσον προκύπτει από τη δικογραφία: 2.α.α) να δεχτεί κάθε αίτημα που πρόβαλε ο αναιρεσείων πρωτοδίκως στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, μεταξύ των οποίων και το αίτημα να του καταβάλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα δικαστικά έξοδά του που θα υποστεί λόγω της αναιρετικής διαδικασίας, ή: 2β) επικουρικά, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο θα πρέπει να αποφανθεί κατά νόμο επί κάθε αιτήματος που διατύπωσε ο αναιρεσείων πρωτοδίκως στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί κατά της προαναφερθείσας αποφάσεως, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή-αγωγή που είχε αναπεμφθεί στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης κατόπιν της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Ιουνίου 2011 στην υπόθεση T-20/09, Επιτροπή κατά Marcuccio, με την οποία είχε ακυρωθεί εν μέρει η απόφαση που είχε εκδοθεί στην υπόθεση F-41/06 επί της προσφυγής-αγωγής που είχε ασκήσει ο νυν αναιρεσείων με αίτημα, πρώτον, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 30ής Μαΐου 2005 να τον συνταξιοδοτήσει λόγω αναπηρίας, καθώς και μιας σειράς πράξεων συναφών προς την εν λόγω απόφαση, και, δεύτερον, την επιβολή στην Επιτροπή της υποχρεώσεως να του καταβάλει αποζημίωση.
Ο αναιρεσείων προβάλλει επτά λόγους αναιρέσεως.
1)
Διαδικαστικές πλημμέλειες που ζημίωσαν τα συμφέροντά του και που ενέχουν σοβαρές, πρόδηλες, κατάφωρες, οφθαλμοφανείς, προφανείς, μη αναστρέψιμες και κρίσιμες δικαστικές πλάνες.
2)
Πλήρης έλλειψη αιτιολογιών στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
3)
Έλλειψη νομιμότητας της επίμαχης απόφασης της Επιτροπής, λόγω, μεταξύ άλλων, αναρμοδιότητας του οργάνου που την εξέδωσε, πλημμέλειες της σχετικής διαδικασίας, οι οποίες ενέχουν παραβάσεις ουσιώδους τύπου και κατάχρηση εξουσίας υπό μορφή καταστρατηγήσεως της διαδικασίας.
4)
Παραποίηση των πραγματικών περιστατικών.
5)
Εσφαλμένη, λανθασμένη, απατηλή και παράλογη παράβαση των κανόνων περί αποδείξεως, καθώς και παραβίαση πληθώρας αρχών του δικαίου και νομικών διατάξεων.
6)
Μη λήψη αποφάσεως επί πολλών θεμελιωδών πτυχών της ένδικης διαφοράς.
7)
Παράνομη απόρριψη ως απαράδεκτου ενός λόγου ακυρώσεως που είχε διατυπώσει ο νυν αναιρεσείων κατά της επίμαχης αποφάσεως της Επιτροπής.
Full & Egal Universal Law Academy