22.2.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 52/38
Αναίρεση που άσκησε στις 6 Δεκεμβρίου 2013 ο Kari Wahlström κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 9 Οκτωβρίου 2013 στην υπόθεση F-116/12, Wahlström κατά Frontex
(Υπόθεση T-653/13 P)
2014/C 52/74
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Kari Wahlström (Espoo, Φινλανδία) (εκπρόσωπος: Σ. Παππάς, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Frontex)
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 9 Οκτωβρίου 2013 περί απορρίψεως της προσφυγής-αγωγής του·
—
να δεχθεί τα πρωτοδίκως προβληθέντα αιτήματα, καθόσον η διαφορά είναι κατά την άποψη του αναιρεσείοντος ώριμη προς εκδίκαση·
—
να καταδικάσει τον αντίδικο κατ’ αναίρεση στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ) περί απορρίψεως της προσφυγής-αγωγής του με αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση της εκθέσεως βαθμολογίας του αναιρεσείοντος για το έτος 2010 και, αφετέρου, την καταβολή αποζημιώσεως.
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει δύο λόγους.
1)
Πρώτος λόγος, αντλούμενος από πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ καθόσον έκρινε ότι η μη ύπαρξη διαλόγου μεταξύ του αξιολογητή και του αναιρεσείοντος στο πλαίσιο της περιόδου αξιολογήσεως του έτους 2010 συνιστά μη ουσιώδη διαδικαστική παρατυπία (όσον αφορά τις σκέψεις 38 και επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως). Ο αναιρεσείων διατείνεται ότι:
—
αφενός, το ΔΔΔ δεν έλαβε υπόψη του την ισχύουσα νομολογία·
—
αφετέρου, το ΔΔΔ, βασίζοντας την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως στο πλαίσιο εντός του οποίου είχε συνταχθεί η έκθεση βαθμολογίας και όχι μόνον στο ζήτημα κατά πόσον η διεξαγωγή τυπικού διαλόγου μπορούσε να επηρεάσει τη διαδικασία, υπερέβη τα όρια του δικαστικού του ελέγχου, υπεισερχόμενο στις εξουσίες εκτιμήσεως της διοικήσεως.
2)
Δεύτερος λόγος, αντλούμενος από πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ όταν έκρινε ότι ο μη καθορισμός στόχων για το πρώτο μέρος του έτους 2010 δεν αποτελεί ουσιώδη διαδικαστική παρατυπία δυνάμενη να διακυβεύσει το κύρος της επίμαχης εκθέσεως βαθμολογίας (όσον αφορά τις σκέψεις 50 και επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως). Ο αναιρεσείων διατείνεται ότι:
—
αφενός, το ΔΔΔ δεν έλαβε υπόψη του τις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την αξιολόγηση, καθόσον προβλέπουν την υποχρέωση καθορισμού νέων στόχων σε περίπτωση αλλαγής καθηκόντων του υπαλλήλου κατά την περίοδο αναφοράς·
—
αφετέρου, ο καθορισμός των καθηκόντων που είχαν ανατεθεί στον αναιρεσείοντα στο πλαίσιο των νέων καθηκόντων του βάσει των εγγράφων περί της εγκαταστάσεως και λειτουργίας του επιχειρησιακού γραφείου ουδόλως συνεπάγεται ότι είχαν καθοριστεί οι προς επίτευξη από τον αναιρεσείοντα στόχοι σε σχέση με τα καθήκοντα αυτά.
Full & Egal Universal Law Academy