Sprawa C-1/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/22/WE – Artykuły 4, 9, 13 i 32 – Obowiązki z tytułu świadczenia usługi powszechnej i obowiązki z tytułu świadczenia usługi społecznej – Zapewnienie dostępu stacjonarnego i świadczenie usług telefonicznych – Przystępność taryf – Specjalne opcje taryfowe – Finansowanie obowiązków z tytułu świadczenia usługi powszechnej – Dodatkowe usługi obowiązkowe – Usługi łączności ruchomej lub abonamentów internetowych)
C2702015PL520120150611PL00065262
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad
(Sprawa C-1/14) ( 1 )
„(Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuły 4, 9, 13 i 32 — Obowiązki z tytułu świadczenia usługi powszechnej i obowiązki z tytułu świadczenia usługi społecznej — Zapewnienie dostępu stacjonarnego i świadczenie usług telefonicznych — Przystępność taryf — Specjalne opcje taryfowe — Finansowanie obowiązków z tytułu świadczenia usługi powszechnej — Dodatkowe usługi obowiązkowe — Usługi łączności ruchomej lub abonamentów internetowych)”2015/C 270/06Język postępowania: niderlandzki
Sąd odsyłający
Grondwettelijk Hof
Strony w postępowaniu głównym
Strona skarżąca: Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV
Strona pozwana: Ministerraad
przy udziale: Belgacom NV
Sentencja
Dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywę o usłudze powszechnej), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że taryfy specjalne i mechanizm finansowania przewidziane, odpowiednio, w art. 9 i art. 13 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy mają zastosowanie do usług abonamentów internetowych wymagających stacjonarnego przyłączenia do Internetu, ale nie do usług łączności ruchomej, w tym usług abonamentów internetowych świadczonych w ramach wspomnianych usług łączności ruchomej. Jeśli usługi łączności ruchomej zostają publicznie udostępnione na terytorium kraju jako „dodatkowe usługi obowiązkowe” w rozumieniu art. 32 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, ich finansowanie nie może zostać zapewnione na gruncie prawa krajowego przez mechanizm implikujący udział konkretnych przedsiębiorstw.
( 1 ) Dz.U. C 102 z 7.4.2014.
Full & Egal Universal Law Academy