29.3.2014
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 93/21
Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
(Sprawa C-73/14)
2014/C 93/35
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, E. Finnegan, R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania strony skarżącej
—
Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (1); oraz
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
1)
W drodze niniejszej skargi Rada zwraca się do Trybunału z szacunkiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
2)
Zdaniem Rady zaskarżona decyzja, która została przedstawiona bez zgody Rady i wbrew jej woli, jest niezgodna z prawem ze względu na to, że narusza zapisane w Traktatach podstawowe zasady prawa Unii.
3)
Swe żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Rada opiera na dwóch zarzutach.
4)
Po pierwsze, przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE zasadę podziału kompetencji i, co za tym idzie, zasadę równowagi instytucjonalnej (zarzut pierwszy). W pierwszej części tego zarzutu Rada podnosi, że Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza jest ustanowionym Konwencją ONZ o prawie morza organem, który przyjmuje akty wywierające skutki prawne i, co za tym idzie, stanowisko zajęte w imieniu Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza winna była zostać sporządzona przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W drugiej części zarzutu pierwszego Rada twierdzi, że w każdym razie Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 TUE uzurpując sobie funkcje określania polityki, które, zgodnie z tym postanowieniem traktatowym, należą do wyłącznej kompetencji Rady.
5)
Po drugie, podejmując działania prowadzące do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE lojalnej współpracy (zarzut drugi).
(1) Rada nie domaga się w chwili obecnej stwierdzenia nieważności złożonego przez Komisję przed tym Trybunałem oświadczenia.
Full & Egal Universal Law Academy