16.6.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 184/17
Προσφυγή της 4ης Απριλίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου του Βελγίου
(Υπόθεση C-163/14)
2014/C 184/21
Γλώσσα διαδικασίας: γαλλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Clotuche-Duvieusart και I. Martínez del Peral)
Καθού: Βασίλειο του Βελγίου
Αιτήματα της προσφεύγουσας
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να διαπιστώσει ότι, παραλείποντας να χορηγήσει στα θεσμικά όργανα και τους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης την προβλεπόμενη από το άρθρο 3, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαλλαγή από τις εισφορές που επιβάλλει το άρθρο 26 της υπουργικής αποφάσεως περί οργανώσεως της αγοράς της ηλεκτρικής ενέργειας στην Περιοχή των Βρυξελλών, καθώς και το άρθρο 20 της υπουργικής αποφάσεως περί οργανώσεως της αγοράς αερίου στην περιοχή των Βρυξελλών, όπως τροποποιήθηκαν, και αρνούμενο να επιστρέψει τις εισπραχθείσες από την εν λόγω περιοχή εισφορές, το Βασίλειο του Βελγίου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
—
να καταδικάσει Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Οι υπουργικές αποφάσεις της 19ης Ιουλίου 2001 περί οργανώσεως της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Περιοχή των Βρυξελλών και της 1ης Απριλίου 2004 περί οργανώσεως της αγοράς αερίου στην Περιοχή των Βρυξελλών, όπως τροποποιήθηκαν, επιβάλλουν φόρους από τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου υπέρ της περιοχής των Βρυξελλών. Οι εν λόγω τοπικές εισφορές βαρύνουν εν συνεχεία τους τελικούς καταναλωτές και, κατά συνέπεια, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης κατά την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και αερίου αναλόγως της ισχύος που τίθεται στη διάθεση των τελικών πελατών (όσον αφορά το ηλεκτρικό ρεύμα) ή της ενδείξεως των μετρητών των τελικών πελατών (όσον αφορά το αέριο).
Κατά την Επιτροπή, οι εν λόγω τοπικές εισφορές πρέπει να χαρακτηρισθούν ως έμμεσοι φόροι οι οποίοι εισπράττονται από τις βελγικές αρχές στο πλαίσιο σημαντικών αγορών για υπηρεσιακή χρήση από τα θεσμικά όργανα και ενσωματώνονται στην τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας και του αερίου που πρέπει να καταβληθεί. Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι δεν είναι αναγκαίο, προκειμένου να γίνει λόγος για έμμεσο φόρο, η υποχρέωση μετακυλίσεώς του στον τελικό πελάτη να προβλέπεται ρητώς από τη νομοθεσία και ότι σημασία έχει να πρόκειται περί φόρου εισπραττόμενου επ’ αφορμή δαπάνης ή καταναλώσεως. Κατά συνέπεια, κατά την Επιτροπή, το βελγικό κράτος υποχρεούται, δυνάμει του άρθρου 3, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να επιστρέφει τους εν λόγω έμμεσους φόρους ή τέλη επί των πωλήσεων στα θεσμικά όργανα της Ένωσης.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι εν λόγω τοπικές εισφορές δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται απλές αντιπαροχές υπηρεσιών κοινής ωφελείας και ότι δεν εμπίπτουν κατά συνέπεια στην εξαίρεση από την απαλλαγή που προβλέπει το άρθρο 3, τρίτο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, τα εν λόγω τέλη αποβλέπουν στη χρηματοδότηση διαφόρων αποστολών δημόσιας υπηρεσίας και χρηματοδοτούν εν μέρει διάφορες κοινωνικές (για παράδειγμα, κοινωνικό τιμολόγιο, ελάχιστη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στα νοικοκυριά) ή περιβαλλοντικές πολιτικές του κράτους (για παράδειγμα, προώθηση της ορθολογιστικής χρήσεως της ενέργειας). Δεν πρόκειται περί καταβολής μέσω των φόρων αυτών της αντιπαροχής υπηρεσίας που παρέχεται ειδικώς στα θεσμικά όργανα.
Full & Egal Universal Law Academy