2.2.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 34/17
Αναίρεση που άσκησε στις 9 Δεκεμβρίου 2014 η Raffinerie Heide GmbH κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 στην υπόθεση T-631/13, Raffinerie HeideGmbH κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-564/14 P)
(2015/C 034/19)
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Raffinerie Heide GmbH (εκπρόσωποι: U. Karpenstein και C. Eckart, δικηγόροι)
Αναιρεσίβλητη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Σεπτεμβρίου 2014·
—
να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 5ης Σεπτεμβρίου 2013 σχετικά με τα εθνικά μέτρα εφαρμογής για τη μεταβατική δωρεάν κατανομή των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 3, της οδηγίας 2003/87/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2013/448/ΕΕ (2), κατά το μέρος που με το άρθρο 1, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το παράρτημα Ι, στοιχείο Α, αυτής απορρίφθηκαν αφενός η καταχώριση της αναιρεσείουσας στο παράρτημα δυνάμει του άρθρου 11 της οδηγίας 2003/87/ΕΚ και αφετέρου οι ετήσιες προσωρινές συνολικές ποσότητες των δικαιωμάτων εκπομπής που παρασχέθηκαν, υπό το στοιχείο DE 000000000000010, στην εγκατάσταση της αναιρεσείουσας·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
1.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει προσβολή των δικονομικών δικαιωμάτων της. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως εξέτασε την –προβληθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση– βασική αιτίαση της πρωτοδίκως προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε ατομική εξέταση των εξαιρετικών περιστάσεων που της γνωστοποίησε η Γερμανία.
2.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς στηρίχθηκε στην παραδοχή ότι η εμπορία δικαιωμάτων εκπομπής κατά το δίκαιο της Ένωσης αποκλείει εκ των προτέρων τη συνεκτίμηση εξαιρετικών περιστάσεων σε ατομική βάση. Ως εκ τούτου, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη προς τα άρθρα 11, παράγραφος 3, και 10α της οδηγίας 2003/87/ΕΚ καθώς και προς την απόφαση 2011/278 της Επιτροπής.
3.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την υποχρέωση της Επιτροπής προς σύμφωνη με τα θεμελιώδη δικαιώματα ερμηνεία και, ως εκ τούτου, παρέβη το άρθρο 51, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
4.
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται δικονομική παρατυπία υπό τη μορφή της παραμορφώσεως αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου δεν έλαβε υπόψη τα υποβληθέντα από την αναιρεσείουσα αποδεικτικά στοιχεία περί εξαιρετικών περιστάσεων.
5.
Τέλος, η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου είναι αντίθετη προς τα θεμελιώδη δικαιώματα των άρθρων 16 και 17 σε συνδυασμό το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη. Το Γενικό Δικαστήριο κακώς χαρακτήρισε την απόφαση 2011/278 της Επιτροπής ως σύμφωνη με τα θεμελιώδη δικαιώματα και με την αρχή της αναλογικότητας.
(1) Οδηγία 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου (EE L 275, σ. 32).
(2) Απόφαση της Επιτροπής, της 5ης Σεπτεμβρίου 2013, σχετικά με τα εθνικά μέτρα εφαρμογής για τη μεταβατική δωρεάν κατανομή των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 3 της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (EE L 240, σ. 27).
Full & Egal Universal Law Academy