7.7.2014
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 212/36
Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2014 r. – Eva Monard przeciwko Komisji Europejskiej
(Sprawa T-239/14)
2014/C 212/46
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Eva Monard (Kessel Lo, Belgia) (przedstawiciel: R. Antonini, adwokat)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Nr ref. Ares (2014) 321920 (NR SG.B.4/RH/rc-sg.dsg2.b.4(2014) 285433), wydanej w dniu 10 lutego przez Sekretarza Generalnego na podstawie art. 4 przepisów o wykonaniu rozporządzenia (WE nr 1049/2001 w związku z wnioskiem potwierdzającym Evy Monard o dostęp do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (GESTDEM 4641/2011);
—
Nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty kosztów tego postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja była zobowiązana do udzielenia dostępu do dokumentów skarżącej na podstawie art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TFUE), art. 15 i 298 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), na podstawie podstawowego prawa dostępu do dokumentów, art. 6 ust. TUE w związku z art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., przyjętej w dniu 12 grudnia 2007 r. (zwanej dalej „Kartą) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (rozporządzenie nr 1049/2001). Potwierdza to również art. 4 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 a contrario. Poprzez brak uczynienia tego oraz poprzez (nieprawidłowe) oparcie się na wyjątkach ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie art. 4 ust. 2 tiret drugie i trzecie rozporządzenia nr 1049/2011, Komisja błędnie zastosowała odnośne postanowienia i nadużyła władzy. Komisja nie zastosowała również w prawidłowy sposób art. 4 ust. 6 i art. 4 ust. 7, oraz nadużyła uprawnień przysługujących jej na podstawie tych przepisów.
2.
Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 1 TEU, art. 15 i 298 TFUE, podstawowe prawo dostępu do dokumentów, art. 6 ust. 1 TEU w związku z art. 42 Karty oraz art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/20001 poprzez brak niezwłocznego rozpatrzenia wniosku potwierdzającego oraz poprzez przedłużenie okresu odpowiadającego temu potwierdzającemu wnioskowi w przypadku, który nie był nadzwyczajny. W taki sposób Komisja nadużyła władzy i błędnie zastosowała odnośne przepisy poprzez niesłuszne przesuniecie w czasie wydania decyzji w sprawie potwierdzającego wniosku skarżącej.
Full & Egal Universal Law Academy