7.7.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 212/40
Προσφυγή της 13ης Μαΐου 2014 — Jannatian κατά Συμβουλίου
(Υπόθεση T-328/14)
2014/C 212/52
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Προσφεύγων: Mahmoud Jannatian (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωποι: I. Smith Monnerville και S. Monnerville, δικηγόροι)
Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα του προσφεύγοντος
Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει, καθόσον αφορούν τον προσφεύγοντα: (i) την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ L 195, σ. 39)· (ii) την απόφαση 2010/644/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ L 281, σ. 81)· (iii) τον κανονισμό (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2010, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 (ΕΕ L 281, σ. 1)· (iv) τον κανονισμό (ΕΕ) 267/2012, της 23ης Μαρτίου 2012, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού 961/2010 (ΕΕ L 88, σ. 1)· (v) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 350/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2012, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 110, σ. 17)· (vi) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 709/2012 του Συμβουλίου, της 2ας Αυγούστου 2012, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (EE L 208, σ. 2)· (vii) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 945/2012 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 282, σ. 16)· (viii) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1264/2012 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2012, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 356, σ. 55)· (ix) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 522/2013 του Συμβουλίου, της 6ης Ιουνίου 2013, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 156, σ. 3)· (x) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1203/2013 του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2013, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 316, σ. 1)· και (xi) τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 397/2014 του Συμβουλίου, της 16ης Απριλίου 2014, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 356, σ. 1)·
—
να υποχρεώσει το Συμβούλιο στην καταβολή αποζημιώσεως ποσού 40 000 ευρώ για τις ζημίες που υπέστη ο προσφεύγων λόγω της εσφαλμένης εγγραφής του ονόματός του στον επίμαχο κατάλογο·
—
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει επτά λόγους ακυρώσεως.
1.
Πρώτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά την αναρμοδιότητα του Συμβουλίου
—
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, κατά το άρθρο 215 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιοριστικά μέτρα μπορούν να ληφθούν μόνον με κοινή πρωτοβουλία της Επιτροπής και του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης. Οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και κανονισμοί εκδόθηκαν μόνον από το Συμβούλιο. Συνεπώς, εκδόθηκαν αναρμοδίως.
2.
Δεύτερος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά την αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
—
Ο προσφεύγων διατείνεται ότι οι λόγοι που προβλήθηκαν για την εγγραφή του στον κατάλογο του παραρτήματος II είναι πολύ ανακριβείς για να πληρούν τις απαιτήσεις που έχει θέσει η νομολογία ως προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως. Για να εκπληρώσει την υποχρέωση αιτιολογήσεως, το Συμβούλιο όφειλε να αποδείξει τα συγκεκριμένα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ύπαρξη πραγματικής στηρίξεως του προσφεύγοντος προς την Ιρανική Κυβέρνηση ή τις δυνάμενες να συντελέσουν στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν. Επομένως, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και κανονισμοί ενέχουν έλλειψη αιτιολογίας.
3.
Τρίτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά την προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του προσφεύγοντος
—
Πρώτον, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι, καθόσον οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και κανονισμοί στερούνται αιτιολογίας, προσβάλλουν τα δικαιώματά του άμυνας. Δεύτερον, το μη σύννομον των προσβαλλομένων αποφάσεων και κανονισμών επηρεάζει την παρούσα διαδικασία διότι, αφενός παρακωλύει τη δυνατότητα άμυνας του προσφεύγοντος και, αφετέρου, περιορίζει τη δυνατότητα του Γενικού Δικαστηρίου να ελέγξει τη νομιμότητα των προσβαλλομένων αποφάσεων και κανονισμών. Συνεπώς, παραβιάζεται το δικαίωμα του προσφεύγοντος για αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο. Τρίτον, εφόσον ο προσφεύγων στερείται των δικαιωμάτων του άμυνας και το Γενικό Δικαστήριο παρακωλύεται στον έλεγχο της νομιμότητας των προσβαλλομένων αποφάσεων και κανονισμών στον τομέα της δεσμεύσεως των περιουσιακών στοιχείων — οι οποίοι είναι, από τη φύση τους, «ιδιαίτερα περιοριστικοί» –, επιβλήθηκε στον προσφεύγοντα αδικαιολόγητος περιορισμός του δικαιώματός του περιουσίας.
4.
Τέταρτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά τη μη ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων σε βάρος του προσφεύγοντος
—
Ο προσφεύγων διατείνεται ότι το Συμβούλιο δεν προσκόμισε τα αποδεικτικά και πληροφοριακά στοιχεία επί των οποίων στηρίχθηκε όταν εξέδωσε τις προσβαλλόμενες αποφάσεις και κανονισμούς.
5.
Πέμπτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά την ανακρίβεια των πραγματικών περιστατικών
—
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς όσα αναφέρουν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και κανονισμοί, δεν ήταν πλέον αντιπρόεδρος της [ιρανικής] οργανώσεως ατομικής ενέργειας στις αντίστοιχες ημερομηνίες εγγραφής του ονόματός του μεταξύ των προσώπων και οντοτήτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων. Συνεπώς, το Συμβούλιο υπέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα εγγράφοντας τον προσφεύγοντα στον κατάλογο για τον λόγο και μόνον ότι κατά τον χρόνο εκδόσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων και κανονισμών ήταν αντιπρόεδρος της οργανώσεως ατομικής ενέργειας.
6.
Έκτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά πλάνη περί το δίκαιο
—
Ο προσφεύγων διατείνεται ότι το άρθρο 20, στοιχείο β', δεν προορίζεται να εφαρμόζεται per se σε φυσικά πρόσωπα που ασκούν διευθυντικά καθήκοντα σε οντότητα η οποία περιλαμβάνεται στον κατάλογο του παραρτήματος VIII. Εξάλλου, το άρθρο 20, στοιχείο β', προβλέπει την εγγραφή στον κατάλογο των φυσικών προσώπων «τα οποία ασχολούνται ή έχουν άμεση σχέση με ή υποστηρίζουν τις ικανές να συντελέσουν στη διάδοση πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν». Εγγράφοντας τον προσφεύγοντα στον κατάλογο του παραρτήματος II χωρίς να προσκομίσουν κανένα στοιχείο αποδεικνύον ότι ο προσφεύγων υποστήριζε ενεργώς και αποτελεσματικώς τις ιρανικές πυρηνικές δραστηριότητες κατά τη χρονική στιγμή της εγγραφής του στον κατάλογο του παραρτήματος ΙΙ, το Συμβούλιο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
7.
Έβδομος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών και προσβολή της αρχής της αναλογικότητας
—
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι, εν προκειμένω, κανένας σκοπός γενικού συμφέροντος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επιβολή τόσο αυστηρών μέτρων σε φυσικά πρόσωπα που άσκησαν, ακόμα και για πολύ μικρή χρονική περίοδο, διευθυντικά καθήκοντα στην ιρανική οργάνωση ατομικής ενέργειας (ΙΟAE). Περαιτέρω, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι τα μέτρα δικαιολογούνται από σκοπό γενικού συμφέροντος, είναι, εν πάση περιπτώσει, επιλήψιμα από της απόψεως της εύλογης σχέσης της αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του επιδιωκόμενου σκοπού.
Full & Egal Universal Law Academy