4.8.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 253/51
Προσφυγή της 10ης Ιουνίου 2014 — Duro Felguera κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-401/14)
2014/C 253/67
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Duro Felguera, SA (Gijón, Ισπανία) (εκπρόσωπος: A. López Gómez, abogado)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της προσφεύγουσας
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
—
επικουρικώς, να ακυρώσει την απόφαση που χαρακτηρίζει το σύνολο των φορολογικών μέτρων που περιλαμβάνει το επονομαζόμενο ισπανικό σύστημα χρηματοδοτικής μισθώσεως (SEAF) ως νέα και ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά κρατική ενίσχυση,
—
επικουρικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 1 και 4 της επίμαχης αποφάσεως, καθόσον κατ’ αυτά οι επενδυτές των ομίλων οικονομικού σκοπού είναι δικαιούχοι των φερόμενων ενισχύσεων και μοναδικοί αποδέκτες της διαταγής ανακτήσεως,
—
επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθόσον με αυτήν διατάσσεται η ανάκτηση των φερόμενων ενισχύσεων κατά παράβαση των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης,
—
επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθόσον με αυτό η Επιτροπή αποφαίνεται ως προς τη νομιμότητα των συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου που συνήφθησαν μεταξύ των επενδυτών και άλλων φορέων, και
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της παρούσας διαδικασίας.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Η απόφαση που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η ίδια την οποία αφορά η υπόθεση T-515/13, Ισπανία κατά Επιτροπής.
Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει έξι λόγους.
1.
Ο πρώτος λόγος που προβάλλει η προσφεύγουσα αντλείται από παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, καθόσον το SEAF και τα μέτρα στα οποία αυτό αναλύεται χαρακτηρίσθηκαν ως κρατική ενίσχυση. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η συνολική προσέγγιση της Επιτροπής είναι εσφαλμένη, δεδομένου ότι η Επιτροπή συγχέει σύνολο δικαιοπραξιών του ιδιωτικού δικαίου τις οποίες κατήρτισαν φορολογούμενοι για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους με την καθιέρωση ad hoc μηχανισμού από τις φορολογικές αρχές προς τον σκοπό δημιουργίας φορολογικών πλεονεκτημάτων.
2.
Η προσφεύγουσα βασίζει τον δεύτερο λόγο της στον εσφαλμένο προσδιορισμό από την Επιτροπή του δικαιούχου της ενισχύσεως, καθώς η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι ο αποδέκτης της ενισχύσεως ή του μεγαλύτερου τμήματός της είναι ο εφοπλιστής που αποκτά το πλοίο, και όχι ο όμιλος οικονομικού σκοπού. Ειδικότερα, μολονότι ο όμιλος οικονομικού σκοπού ζητεί την πρόωρη απόσβεση και από αυτήν ωφελούνται αρχικώς τα μέλη του, αυτή μετακυλίεται εν συνεχεία κατά 90 % σε ναυτιλιακές εταιρίες.
3.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση των άρθρων 107 και 108 ΣΛΕΕ, καθόσον χαρακτηρίζει το ισπανικό φορολογικό καθεστώς με βάση τη χωρητικότητα σε ορισμένες περιπτώσεις ως νέα κρατική ενίσχυση και όχι ως υφιστάμενη κρατική ενίσχυση.
4.
Με τον τέταρτο λόγο η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση των άρθρων 107 και 296 ΣΛΕΕ, καθόσον η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε επαρκώς τους λόγους που τη οδήγησαν να θεωρήσει ως μοναδικούς και τελικούς δικαιούχους της κρατικής ενισχύσεως, και ως εκ τούτου αποδέκτες της διαταγής ανακτήσεως, τον όμιλο οικονομικού σκοπού και τους επενδυτές του.
5.
Πέμπτον, και επικουρικώς, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι δεν είναι δυνατή η έκδοση διαταγής ανακτήσεως της ενισχύσεως, καθότι με την προσβαλλόμενη απόφαση προσβάλλονται οι αρχές της ίσης μεταχειρίσεως, της αναλογικότητας και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
6.
Έκτον, και επικουρικώς, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι συντρέχει παραβίαση της αρχής των κατ’ απονομήν αρμοδιοτήτων κατά τα άρθρα 107 και 108 ΣΛΕΕ, το άρθρο 14 του κανονισμού του Συμβουλίου 659/1999 και το άρθρο 16 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, καθόσον με την προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή αποφάνθηκε ως προς το κύρος συμβατικών ρητρών περιεχόμενων σε συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου που υπεγράφησαν δυνάμει του ισπανικού δικαίου μεταξύ επενδυτών και άλλων φορέων.
Full & Egal Universal Law Academy