15.9.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 315/67
Προσφυγή της 18ης Ιουνίου 2014 — Ευρωπαϊκό Γραφείο Περιβάλλοντος κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-462/14)
2014/C 315/112
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Προσφεύγον: Ευρωπαϊκό Γραφείο Περιβάλλοντος (ΕΓΠ) (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος B. Kloostra, δικηγόρος)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα του προσφεύγοντος
Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση της 8ης Απριλίου 2014,
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Με την παρούσα προσφυγή το προσφεύγον ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως (Ares(2014)1102834) της Επιτροπής, της 8ης Απριλίου 2014, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αίτηση του προσφεύγοντος για εσωτερική επανεξέταση η οποία αφορούσε την απόφαση 2013/687/EΕ της Επιτροπής, της 26ης Νοεμβρίου 2013, σχετικά με τη γνωστοποίηση από την Ελληνική Δημοκρατία μεταβατικού εθνικού σχεδίου κατά το άρθρο 32 της οδηγίας 2010/75/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί βιομηχανικών εκπομπών.
Προς στήριξη της προσφυγής το προσφεύγον προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως.
1.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι δεν είναι σύννομο το άρθρο 10 σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', του κανονισμού 1367/2006 (1). Το προσφεύγον υποστηρίζει ότι η Επιτροπή λαμβάνοντας το προσβαλλόμενο μέτρο παραβίασε το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Aarhus, καθώς οι διατάξεις που εφάρμοσε η Επιτροπή — το άρθρο 10 σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', του κανονισμού 1367/2006 — αντίκεινται στο άρθρο 9, παράγραφος 3 της Συμβάσεως του Aarhus. Η Επιτροπή, λόγω της ελλείψεως νομιμότητας των διατάξεων αυτών του κανονισμού 1367/2006, θα έπρεπε να κρίνει παραδεκτή την αίτηση για εσωτερική επανεξέταση.
2.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται, επικουρικώς, ότι λαμβάνοντας το προσβαλλόμενο μέτρο η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση που υπέχει η δράση της να είναι σύμφωνη με την εν λόγω Σύμβαση όσο το δυνατό περισσότερο. Το προσφεύγον υποστηρίζει ότι η Επιτροπή έπρεπε να ερμηνεύσει το άρθρο 10 του κανονισμού 1376/2006 και ιδίως τις λέξεις «διοικητική πράξη» στη εν λόγω διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Aarhus και έπρεπε να παρακάμψει τον ορισμό της «διοικητικής πράξεως» που δίνεται στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο ζ' του κανονισμού 1367/2006, ο οποίος κατά το προσφεύγον είναι υπερβολικά στενός.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται, όλως επικουρικώς, ότι λαμβάνοντας το προσβαλλόμενο μέτρο η Επιτροπή παραβίασε το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', του κανονισμού 1367/2006, καθόσον έκρινε ότι η απόφαση 2013/687/ΕΕ της Επιτροπής δεν θεωρείται ατομική πράξη.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006 , για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της σύμβασης του Århus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα. (ΕΕ 2006 L 264, σ. 13).
Full & Egal Universal Law Academy