20.4.2015
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 127/13
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-487/11, Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2015 r. przez Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji, i Massa Insolvente do Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji
(Sprawa C-93/15 P)
(2015/C 127/19)
Język postępowania: portugalski
Strony
Wnoszący odwołanie: Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji, Massa Insolvente do Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, F. Pereira Coutinho, M. Esperança Pina, M. Ferreira Santos, R. Leandro Vasconcelos)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszącego odwołanie
Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o stwierdzenie dopuszczalności niniejszego odwołania i uwzględnienie go jako zasadnego, a w związku z tym:
—
Uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji Komisji (1) w całości.
—
W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji Komisji w części, w jakiej Komisja uznała, że pomoc państwa w postaci gwarancji jest bezprawna i sprzeczna z prawem w okresie od dnia 5 grudnia 2008 r. do dnia 5 czerwca 2009 r.
—
W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje odzyskanie pomocy zgodnie z art. 2–4.
—
W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje odzyskanie pomocy w odniesieniu do okresu od dnia 5 grudnia 2008 r. do dnia 5 czerwca 2009 r.
—
Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.
Zarzuty i główne argumenty
Wnoszący odwołanie w uzasadnieniu podnoszą sześć zarzutów:
1)
Zarzut pierwszy: Sąd zamierzał uzupełnić brak uzasadnienia decyzji Komisji, przedstawiając własne powody i naruszył prawo, ponieważ zbadał zarzuty podniesione przez Komisję i uznał je za wystarczające.
2)
Zarzut drugi: Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowej subsumcji okoliczności faktycznych do prawa, ponieważ uznał, że miało miejsce przysporzenie korzyści dla BPP, co przekształciło gwarancję w pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.
3)
Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, uznawszy, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie i naruszył prawo, nie uwzględniwszy, że spełnione były przesłanki zastosowania odstępstwa wymienione w art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.
4)
Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, utrzymując w mocy decyzję o odzyskaniu pomocy, ponieważ utrzymał w mocy nakaz odzyskania pomocy, która nie była zgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim BPP nie odniosło żadnej korzyści, nie uwzględnił tego, że Komisja nakazała w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy ze względów proceduralnych i błędnie uznał, iż Komisja przy obliczaniu kwoty pomocy działała zgodnie z zasadami zawartymi w swych wytycznych.
5)
Zarzut piąty: Sąd naruszył zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części, w jakiej Komisja nakazuje w niej odzyskanie pomocy.
6)
Zarzut szósty: Sąd nie uwzględnił naruszenia przez Komisję przysługującego BPP prawa do równego traktowania w zakresie, w jakim niniejszy przypadek został potraktowany odmiennie w porównaniu z podobnymi sytuacjami.
(1) Decyzja Komisji 2011/346/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, ex CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej [państwowej] udzielonej BPP (Dz.U. L 159, s. 95).
Full & Egal Universal Law Academy