8.6.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 190/3
Αναίρεση που άσκησαν στις 23 Μαρτίου 2015 οι Teva Pharma BV και Teva Pharmaceuticals Europe BV κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 22 Ιανουαρίου 2015 στην υπόθεση T-140/12, Teva Pharma BV και Teva Pharmaceuticals Europe BV και Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA)
(Υπόθεση C-138/15 P)
(2015/C 190/03)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσες: Teva Pharma BV και Teva Pharmaceuticals Europe BV (εκπρόσωποι: G. Morgan, Solicitor, K. Bacon, Barrister και E. S. Mackenzie, Solicitor)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·
—
να ακυρώσει την περιεχόμενη στο έγγραφο της 24ης Ιανουαρίου 2012 απόφαση του ΕΜΑ περί απορρίψεως της αιτήσεώς τους για τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας·
—
να καταδικάσει τον EMA στα δικαστικά έξοδα of the Appellants.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη των αιτημάτων τους, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν έναν και μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ήτοι ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 8 του κανονισμού (ΕΚ) 141/2000 (1). Πιο συγκεκριμένα, του προσάπτουν τρία χωριστά νομικά σφάλματα. Πρώτον, ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 8, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το 8, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού, αφού έπρεπε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όταν, βάσει της παρεκκλίσεως του άρθρου 8, παράγραφος 3, χορηγείται άδεια για δεύτερο παρόμοιο φάρμακο, τότε και αυτό καλύπτεται από την εμπορική αποκλειστικότητα η οποία προβλέπεται υπέρ του πρώτου ορφανού φαρμάκου από το άρθρο 8, παράγραφος 1.
Δεύτερον, κατά τις αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευσε το άρθρο 8 δεν έχει ως αποτέλεσμα την επέκταση της εμπορικής αποκλειστικότητας που αναγνωρίζεται υπέρ του πρώτου προϊόντος.
Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο δεν αντιλήφθηκε και, ως εκ τούτου, δεν ανέλυσε ορθώς τον λόγο ακυρώσεως τον οποίο είχαν προβάλει επικουρικώς οι αναιρεσείουσες υποστηρίζοντας πρωτοδίκως ότι, ακόμη και αν έπρεπε κατ’ αρχήν να αναγνωριστεί και υπέρ του δεύτερου προϊόντος εμπορική αποκλειστικότητα για ορισμένη χρονική περίοδο, τούτο δεν θα σήμαινε ότι θα απαγορευόταν να κυκλοφορήσει στην αγορά μια γενόσημη εκδοχή του πρώτου προϊόντος.
Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο να αποφανθεί οριστικώς ακυρώνοντας την προσβαλλόμενη απόφαση του ΕΜΑ.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 141/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1999, για τα ορφανά φάρμακα (ΕΕ 2000, L 18, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy