21.9.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 311/15
Αναίρεση που άσκησαν στις 19 Μαΐου 2015 ο Robert Aubineau κ.λπ. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 18 Μαρτίου 2015 στις υποθέσεις T-195/11, T-458/11, T-448/12 και T-41/13, Cahier κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής
(Υπόθεση C-227/15 P)
(2015/C 311/20)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: Robert Aubineau κ.λπ. (εκπρόσωπος: Ch.-E. Gudin, avocat)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο, Επιτροπή, Γαλλία
Αιτήματα
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση με την οποία δεν γίνεται δεκτό ότι απαγορεύεται στους παραγωγούς-ιδιοκτήτες ιδιωτικών αποστακτηρίων να προβαίνουν οι ίδιοι στην απόσταξη των παραγόμενων από αυτούς οίνων, καθόσον η ποσότητά τους υπερβαίνει την ποσότητα που συνήθως οινοποιείται, διότι δήθεν έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν έγκριση και να αποκτήσουν προς τούτο προηγουμένως την ιδιότητα οινοπνευματοποιού.
—
να αναιρέσει την απόφαση με την οποία δεν γίνεται δεκτό ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 1623/2000 (1), που δεν παρέχει τα ίδια δικαιώματα στους παραγωγούς αποσταγμάτων, εισάγει δυσμενή διάκριση.
—
να αναιρέσει την απόφαση με την οποία δεν γίνεται δεκτό ότι συντρέχει πταίσμα και ευθύνη των θεσμικών οργάνων τα οποία θέσπισαν κανονιστική ρύθμιση που δεν συνάδει με την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, η οποία είναι γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου και το άρθρο 40 ΣΛΕΕ, και μάλιστα σε περίπτωση κοινής οργανώσεως της αγοράς όπως εν προκειμένω.
—
να αναιρέσει την απόφαση με την οποία δεν αναγνωρίζεται η ζημία που υπέστησαν οι νυν αναιρεσείοντες λόγω του κανονισμού που επιδέχεται δύο ερμηνείες και ο οποίος οδήγησε τις εθνικές αρχές να επιβάλλουν αυστηρές κυρώσεις στους νυν αναιρεσείοντες. Η διπλή αυτή ερμηνεία αποτελεί άμεση συνέπεια κειμένου την ευθύνη για τη διατύπωση του οποίου φέρει ο συντάκτης του, εν προκειμένω η Επιτροπή.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεώς τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τέσσερις λόγους.
Πρώτον, οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία δεν γίνεται δεκτό ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 1623/2000, που δεν παρέχει τα ίδια δικαιώματα στους παραγωγούς αποσταγμάτων, εισάγει δυσμενή διάκριση.
Δεύτερον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο επειδή έκρινε ότι δεν συντρέχει πταίσμα και ευθύνη των θεσμικών οργάνων τα οποία θέσπισαν κανονιστική ρύθμιση, που δεν συνάδει με την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων η οποία είναι γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου και το άρθρο 40 ΣΛΕΕ, και μάλιστα σε περίπτωση κοινής οργανώσεως της αγοράς όπως συμβαίνει εν προκειμένω.
Τρίτον, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν αναγνώρισε τη ζημία που υπέστησαν. Η διπλή ερμηνεία που επιδέχεται ο κανονισμός 1623/2000 οδήγησε τις εθνικές αρχές στην επιβολή αυστηρών κυρώσεων εις βάρος των νυν αναιρεσείοντων και, ως εκ τούτου, η παρανομία αυτή αποτελεί την αιτία της ζημίας που υπέστησαν.
Τέλος, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι ερμήνευσε εσφαλμένα την έννοια και το περιεχόμενο του άρθρου 65 του κανονισμού το οποίο προβλέπει τις ειδικές διατυπώσεις για τους παραγωγούς που διαθέτουν εγκαταστάσεις απόσταξης και έχουν την πρόθεση να προβούν οι ίδιοι στην υποχρεωτική απόσταξη της πλεονάζουσας παραγωγής τους η οποία υπερβαίνει τις ποσότητες που συνήθως οινοποιούνται.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 1623/2000 της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 2000, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1493/1999 του Συμβουλίου για την κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς, όσον αφορά τους μηχανισμούς της αγοράς (ΕΕ L 194, σ. 45).
Full & Egal Universal Law Academy