14.9.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 302/20
Αναίρεση που άσκησαν στις 3 Ιουλίου 2015 οι Johannes Tomana και λοιποί κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 22 Απριλίου 2015 στην υπόθεση T-190/12, Johannes Tomana κ.λπ. κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-330/15 P)
(2015/C 302/25)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: Johannes Tomana και λοιποί (εκπρόσωποι: M. O’Kane, Solicitor, M. Lester, Z. Al-Rikabi, Barristers)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας
Αιτήματα
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, να ακυρώσει τα προσβαλλόμενα μέτρα στο μέτρο που τους αφορούν και να καταδικάσει τους αντιδίκους τους στα δικαστικά έξοδα του πρώτου βαθμού και της αναιρέσεως.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Πρώτος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός στηριζόταν σε ορθή νομική βάση. Η μόνη νομική βάση που περιλάμβανε ο κανονισμός εξουσιοδοτούσε την Επιτροπή να τροποποιήσει τον κανονισμό 314/2004 (1) βάσει μιας κοινής θέσεως που είχε εντωμεταξύ καταργηθεί και δεν μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι παρέπεμπε σε μεταγενέστερη απόφαση.
Δεύτερος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι μπορούσαν να καταχωριστούν στα προσβαλλόμενα μέτρα φυσικά πρόσωπα ως «μέλη της Κυβερνήσεως» ή «συνεργάτες τους» αποκλειστικά και μόνο βάσει των επαγγελμάτων που ασκούσαν ή είχαν ασκήσει. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι έπρεπε να θεωρηθούν «συνεργάτες» μελών της Κυβερνήσεως φυσικά πρόσωπα, βάσει του ότι συναγόταν ότι είχαν «συνεργαστεί» με την Κυβέρνηση από επιχειρήματα ότι είχαν συμμετάσχει σε ενέργειες που υπομονεύουν το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Ζιμπάμπουε στο παρελθόν. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έπρεπε να επιτρέψει να στηριχτούν οι αντίδικοι σε στοιχεία στα οποία δεν γινόταν αναφορά στα προσβαλλόμενα μέτρα και δεν ήταν συνεπή και αναλογικά προς τον σκοπό των μέτρων, αλλά έπρεπε, αντιθέτως, να απαιτήσει να ανταποκριθούν στο βάρος αποδείξεως αιτιολογώντας την εν νέου καταχώριση με πραγματική βάση αρκούντως στέρεα.
Τρίτος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η αιτιολογία ήταν επαρκής, ενώ σε αυτή γινόταν απλώς παράθεση των επαγγελμάτων που θεωρήθηκε ότι ασκήθηκαν από μέλη της Κυβερνήσεως και τους συνεργάτες τους, ή όταν διατυπώνονταν σε αυτή ασαφείς και μη εξειδικευμένοι ισχυρισμοί σχετικά με προηγούμενα παραπτώματα. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε, επίσης, σε πλάνη επιτρέποντας να συμπληρωθεί η αιτιολογία με πρόσθετους μεταγενέστερους λόγους οι οποίοι δεν περιλαμβάνονται στα προσβαλλόμενα μέτρα. Όταν κάποιοι από τους αναιρεσείοντες υπέβαλαν παρατηρήσεις με τις οποίες απέκρουαν όσα είχαν προβληθεί σε βάρος τους, το Γενικό Δικαστήριο πλημμελώς και αδίκως έκρινε απαράδεκτα τα αποδεικτικά τους στοιχεία και δεν τα έλαβε υπόψη.
Τέταρτος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο απέκλινε από την πάγια νομολογία σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας, κρίνοντας ότι οι αντίδικοι δεν υποχρεούνταν να προσκομίσουν αποδείξεις ή να προσδιορίσουν τη βάση διατηρήσεως μιας καταχωρίσεως, ή να δώσουν τη δυνατότητα στους αναιρεσείοντες να υποβάλουν παρατηρήσεις πριν αποφασιστεί να καταχωριστεί εκ νέου κάθε ένας από αυτούς.
Πέμπτος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο δεν εκτίμησε αν με την καταχώριση κάθε αναιρεσείοντα επετεύχθη σωστή ισορροπία μεταξύ της σοβαρής προσβολής των θεμελιωδών του δικαιωμάτων και των σκοπών των προσβαλλόμενων μέτρων.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 314/2004 του Συμβουλίου, της 19ης Φεβρουαρίου 2004, για περιοριστικά μέτρα κατά της Ζιμπάμπουε (ΕΕ L 55, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy