12.10.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 337/8
Αναίρεση που άσκησαν στις 29 Ιουλίου 2015 το Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 12 Μαΐου 2015 στην υπόθεση T-202/10 RENV, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-414/15 P)
(2015/C 337/10)
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντα: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (εκπρόσωποι: P. Glazener, advocaat, και L. Hancher, hoogleraar)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βασίλειο του Βελγίου, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN)
Αιτήματα
Τα αναιρεσείοντα ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει εν όλω ή εν μέρει την απόφαση [που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 12 Μαΐου 2015 στην υπόθεση T-202/10 RENV] αφού δεχτεί τους λόγους που προβάλλονται με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως,
—
να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να κρίνει εκ νέου την υπόθεση υπό το πρίσμα της αποφάσεως που θα εκδώσει το Δικαστήριο,
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας καθώς και στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως υποστηρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης, προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και αιτιολόγησε ανεπαρκώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στο μέτρο που έκρινε ότι οι αιτιάσεις των προσφευγόντων (νυν αναιρεσειόντων) στρέφονται στην πραγματικότητα κατά του εγγράφου του άρθρου 17 και ότι το εν λόγω έγγραφο δεν υπόκειται στον έλεγχο του Γενικού Δικαστηρίου. Με τις διαπιστώσεις του, το Γενικό Δικαστήριο παραγνωρίζει ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 108, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, οι έννομες συνέπειες που παράγει η απόφαση της Επιτροπής πρέπει να έχουν ως δικαιολογητικό λόγο το γεγονός ότι η προγενέστερη κατάσταση ήταν αντίθετη προς τη Συνθήκη. Το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την απόφαση TF1, στο μέτρο που συνήγαγε από αυτήν ότι ο έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως στον οποίο οφείλει το ίδιο να προβεί περιορίζεται στην εξέταση του ζητήματος αν η Επιτροπή πραγματοποίησε ορθή εκτίμηση της συμβατότητας του υφιστάμενου καθεστώτος ενισχύσεων, όπως αυτό τροποποιήθηκε μετά τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι Κάτω Χώρες.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως υποστηρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης, προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και αιτιολόγησε ανεπαρκώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στο μέτρο που έκρινε ότι τα προτεινόμενα από την Επιτροπή κατάλληλα μέτρα δεν υπόκεινται στον έλεγχό του καθόσον συνιστούν απλώς προτάσεις και ότι τα εν λόγω κατάλληλα μέτρα αποκτούν δεσμευτικό χαρακτήρα μόνον κατόπιν εγκρίσεώς τους από τις ολλανδικές αρχές.
Full & Egal Universal Law Academy