11.1.2016
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 7/12
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-450/12, Anagnostakis/Komisja, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Alexiosa Anagnostakisa
(Sprawa C-589/15 P)
(2016/C 007/19)
Język postępowania: grecki
Strony
Wnoszący odwołanie: Alexios Anagnostakis (przedstawiciel: A. Anagnostakis, dikigoros)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszącego odwołanie
—
stwierdzenie całkowitej nieważności wyroku wydanego w sprawie T-450/12 w przedmiocie skargi z dnia 11 października 2012 r. przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności jej działania w dniu 6 września 2012 r. dotyczącego odrzucenia wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Milion podpisów dla solidarnej Europy”;
—
rozpatrzenie skargi;
—
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Milion podpisów dla solidarnej Europy”;
—
zobowiązanie Komisji do zarejestrowania należycie wspomnianej inicjatywy i nakazanie podjęcia wszelkich innych koniecznych środków;
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.
Zarzuty i główne argumenty
1
Błędy w postępowaniu przed Sądem
Zaskarżony wyrok nie uwzględnia, przy ocenie badanej skargi, faktu, że propozycja europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) dotyczy wyłącznie części długu publicznego uznanej za „niegodziwą”.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie przyjęto, że propozycja dotyczy całego długu publicznego, bez żadnych dodatkowych rozróżnień lub założeń.
W tym względzie zaskarżony wyrok nie oddaje w sposób właściwy przedmiotu sporu.
Zaskarżony wyrok został wydany z przeinaczeniem treści skargi i zawartych w niej żądań.
2
Naruszenie przez Sąd prawa Unii, błędna wykładnia i zastosowanie traktatów oraz norm europejskich
A)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, że postanowienia art. 122 TFUE i art. 136 TFUE, które zostały przywołane w skardze, nie stanowią „właściwej podstawy prawnej dla ewentualnej pomocy finansowej Unii poprzez ustanowienie mechanizmu finansowania na rzecz państw członkowskich napotykających lub mogących napotkać poważne trudności w zakresie finansowania”.
Zgodnie z art. 136 TFUE, w brzmieniu zmienionym decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE (1), z dnia 25 marca 2011 r., oraz z art. 4 ust. 1 TFUE i z art. 5 ust. 2 TFUE, państwa członkowskie, których walutą jest euro, są w pełni uprawnione do uzgodnienia między sobą ustanowienia mechanizmu stabilizacji i wsparcia finansowego. Komisja ma szczególne uprawnienie i swobodę w zakresie proponowania ustanowienia takiego mechanizmu, zgodnie z art. 352 TFUE, jako działania niezbędnego w celu realizacji celów traktatów lub stabilizacji strefy euro.
B)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż brak jest zaś podstaw do uznania i w żaden sposób nie zostało wykazane, że przyjęcie zasady stanu wyższej konieczności „miałoby na celu wzmocnienie koordynacji dyscypliny budżetowej lub byłoby objęte kierunkami polityki gospodarczej, do jakich określania Rada jest uprawniona w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej”.
Przeciwnie, właściwie interpretowany i zastosowany żądany środek – unieważnienie niegodziwego długu – służy wyłącznie wzmocnieniu dyscypliny budżetowej państw członkowskich i zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej (art. 136ust. 1 TFUE).
C)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok wykluczył możliwość, że art. 122 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną do przyjęcia w przepisach Unii zasady stanu wyższej konieczności.
Na mocy art. 352 TFUE Komisja może wnioskować, aby Rada zapewniła solidarność między państwami członkowskimi zgodnie z art. 122 ust. 1 lub przyznała pomoc finansową Unii, zgodnie z art. 122 ust. 2, państwu członkowskiemu znajdującemu się w poważnych trudnościach pozostających poza jego kontrolą.
D)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stanowi, iż należy stwierdzić, że Komisja dopełniła obowiązku uzasadnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku o propozycji EIO. Przyczyny odmowy przedstawione w zaskarżonym akcie są niewystarczające i błędne, z naruszeniem zasady należytego uzasadnienia, którego dotyczy art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011.
E)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż nawet przy założeniu, że istnieje norma prawa międzynarodowego ustanawiająca zasadę stanu wyższej konieczności, samo istnienie takiej zasady prawa międzynarodowego byłoby w każdym razie niewystarczające do uzasadnienia inicjatywy prawodawczej ze strony Komisji. Prawo międzynarodowe i jego zasady stanowią źródło prawa Unii Europejskiej i jako takie są niewątpliwie bezpośrednio włączone i stosowane w prawie Unii. Komisja może zaproponować stosowanie tych nadrzędnych zasad bez wyraźnego postanowienia traktatu, jeżeli uważa, że takiego nie ma.
F)
W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa zaskarżony wyrok obciąża skarżącego kosztami postępowania Komisji. Gdyby rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób prawidłowy, skarga zostałaby uwzględniona, a związanymi z nią kosztami zostałby obciążona Komisja.
(1) Dz.U. L 91, s. 1
Full & Egal Universal Law Academy