8.6.2015
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 190/15
Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker Hannifin/Komisja
(Sprawa T-137/15)
(2015/C 190/19)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Parker Hannifin Manufacturing Srl (Corsico, Włochy); Parker-Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Amory, F. Marchini Camia, É. Barbier de La Serre)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;
—
stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim nałożono w niej odsetki za opóźnienie w kwocie 1 8 59 949,04 EUR;
—
tytułem żądania ewentualnego – stosowne obniżenie kwoty nałożonych odsetek oraz;
—
obciążenie Komisji jej kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.
Zarzuty i główne argumenty
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden główny zarzut, a posiłkowo, siedem pozostałych zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy, zgodnie z którym sporna decyzja została wydana z przekroczeniem kompetencji.
—
Skarżący utrzymują, że nie istnieje podstawa prawna do nałożenia odsetek za opóźnienie, ze względu na to, iż grzywna została uiszczona w wyznaczonym terminie ustalonym decyzją o nałożeniu grzywny.
2.
Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego lub niewłaściwego uzasadnienia spornej decyzji.
—
Skarżący utrzymują, że Komisja nie przedstawiła w zaskarżonej decyzji ani podstawy faktycznej, ani prawnej w odniesieniu do stosowania odsetek za opóźnienie w niniejszej sprawie.
3.
Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
—
Skarżący utrzymują, że stosowanie odsetek za opóźnienie jest nieproporcjonalne w stosunku do ich celu.
4.
Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.
—
Skarżący utrzymują, że Komisja nakłada w niniejszym przypadku odsetki za opóźnienie w wysokości 6 %, choć, w sytuacji gdy zwróciła część grzywny skarżącym, zwróciła odsetki w wysokości 1,06 %.
5.
Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.
—
Skarżący utrzymują, że nie mogli oni na podstawie decyzji o nałożeniu grzywny i rozporządzenia delegowanego przewidzieć nałożenia odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku. Ponadto skarżący twierdzą, że mogli oni zasadnie oczekiwać, że Komisja nie zastosuje odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku.
6.
Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i prawa do skutecznej ochrony sądowej.
—
Skarżący utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE w zakresie, w jakim pozbawia ona to postanowienie skuteczności i narusza prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ powołując się na swe podstawowe prawo do dochodzenia odszkodowania przed sądem, skarżący obecnie stają w obliczu nałożenia oczywiście nieproporcjonalnej stopy procentowej.
7.
Zarzut siódmy dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia.
—
Skarżący utrzymują, że stosowanie odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku stanowi bezpodstawne wzbogacenie Komisji.
8.
Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.
—
Skarżący utrzymują, że nałożenie na skarżące odsetek za opóźnienie skutkuje wynikiem, który całkowicie odbiega od celów leżących u podstaw delegowania Komisji uprawnień w celu ustalenia odsetek za opóźnienie.
Full & Egal Universal Law Academy