3.8.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 254/17
Προσφυγή της 8ης Μαΐου 2015 — Gameart κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-264/15)
(2015/C 254/21)
Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Gameart sp. z o. o. (Bielsko-Biała, Πολωνία) (εκπρόσωπος: P. Hoffman, δικηγόρος)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 18ης Φεβρουαρίου 2015, στο μέτρο που με αυτήν επικυρώθηκε η απόρριψη της υποβληθείσας στο Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Πολωνίας αιτήσεως προσβάσεως σε αντίγραφα επιστολών της Δημοκρατίας της Πολωνίας προς την Επιτροπή, τα οποία βρίσκονται στην κατοχή του Υπουργείου και αφορούν τις διεξαχθείσες από την Επιτροπή διαδικασίες λόγω παραβάσεως του δικαίου της Ένωσης από τη Δημοκρατία της Πολωνίας λαμβανομένου υπόψη του νόμου της 19ης Νοεμβρίου 2009 για τα τυχερά παίγνια
—
σε περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο υιοθετήσει θέση αντίθετη προς αυτή της προσφεύγουσας, σύμφωνα με την οποία το άρθρο 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής, δεν πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να εκδίδει δεσμευτική απόφαση επί αιτήσεως προσβάσεως σε έγγραφα, όταν την αίτηση έχει υποβάλει φυσικό ή νομικό πρόσωπο σε όργανο κράτους μέλους και το εν λόγω κράτος μέλος την έχει παραπέμψει στην Επιτροπή, να κρίνει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 277 ΣΛΕΕ, το άρθρο 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού είναι άκυρο και, ως εκ τούτου, μη εφαρμόσιμο στην παρούσα υπόθεση
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα έξοδα της προσφεύγουσας.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
1.
Πρώτος λόγος ακυρώσεως, αντλούμενος από αναρμοδιότητα της Επιτροπής βάσει του άρθρου 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001
—
Δεδομένου ότι η αίτηση απευθύνθηκε σε όργανο κράτους μέλους και αφορούσε έγγραφα προερχόμενα από το εν λόγω κράτος, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού. Η απλή παραπομπή της αιτήσεως από το κράτος μέλος στην Επιτροπή, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού δεν θεμελιώνει αρμοδιότητα της Επιτροπής, εάν η αίτηση δεν αφορά έγγραφα προερχόμενα από την Επιτροπή. Και αν ακόμα επί της αιτήσεως έπρεπε να εφαρμοστεί το άρθρο 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού, δεν θα μπορούσε το άρθρο 5, δεύτερο εδάφιο 2, του κανονισμού να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εξουσιοδοτεί ένα θεσμικό όργανο της Ένωσης να εκδώσει δεσμευτική απόφαση επί της αιτήσεως αυτής.
2.
Δεύτερος λόγος ακυρώσεως, αντλούμενος από παράβαση του άρθρου 4, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1049/2001
—
Δεδομένου ότι αποφάνθηκε επί της προσβάσεως σε έγγραφο προερχόμενο από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, η Επιτροπή είχε την υποχρέωση να προβεί σε διαβούλευση με το εν λόγω κράτος βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 4, του κανονισμού, πράγμα που δεν έπραξε. Ελλείψει προβολής αντιρρήσεων δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 5, του κανονισμού, η πρόσβαση στο προερχόμενο από τη Δημοκρατία της Πολωνίας έγγραφο δεν μπορούσε να αποκλειστεί παρά μόνον υπό εξαιρετικές περιστάσεις, οι οποίες δεν συνέτρεχαν εν προκειμένω.
3.
Τρίτος λόγος ακυρώσεως, αντλούμενος από παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ
—
Η Επιτροπή ουδόλως δικαιολογεί την αρμοδιότητά της προς έκδοση της αποφάσεως στο προσβαλλόμενο τμήμα της, μολονότι η προσφεύγουσα, στην επιβεβαιωτική αίτησή της, εστίασε σαφώς στο ζήτημα της ελλείψεως αρμοδιότητας της Επιτροπής. Η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν περιέχει καμία αναφορά στο εν λόγω ζήτημα, γεγονός που καθιστά αδύνατη την επαρκή προστασία των δικαιωμάτων της προσφεύγουσας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
4.
Τέταρτος λόγος ακυρώσεως, αντλούμενος από ακυρότητα βάσει του άρθρου 277 ΣΛΕΕ
—
Για την περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο, παρά τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, κρίνει ότι η διάταξη του άρθρου 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 έχει την έννοια ότι η παραπομπή από ένα κράτος μέλος της αιτήσεως προσβάσεως σε έγγραφο που βρίσκεται στην κατοχή του προς θεσμικό όργανο της Ένωσης εξουσιοδοτεί το θεσμικό όργανο να εκδώσει δεσμευτική απόφαση επί της αιτήσεως αυτής, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 5, υπό την ανωτέρω έννοια, δεν μπορεί να έχει ως προσήκουσα νομική βάση το άρθρο 15, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ ούτε το άρθρο 255 ΕΚ και, ως εκ τούτου, είναι ανίσχυρο. Επιπλέον, η διάταξη αυτή, όπως διασαφηνίστηκε ανωτέρω, αντιφάσκει προς την αιτιολογική έκθεση του κανονισμού 1049/2001, πράγμα που συνεπάγεται την ακυρότητά της σύμφωνα με το άρθρο 296 ΣΛΕΕ (άρθρο 253 ΕΚ).
Full & Egal Universal Law Academy