24.8.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 279/43
Αναίρεση που άσκησε στις 24 Ιουνίου 2015 ο Geoffroy Alsteens κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 21 Απριλίου 2015 στην υπόθεση F-87/12 RENV, Alsteens κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-328/15 P)
(2015/C 279/53)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στην υπόθεση F-87/12 RENV, Alsteens κατά Επιτροπής·
—
να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Νοεμβρίου 2011, στο μέτρο που με αυτή περιορίζεται η διάρκεια της παρατάσεως της συμβάσεως εκτάκτου υπαλλήλου του αναιρεσείοντος έως την 31η Μαρτίου 2012
—
να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει ποσό ανερχόμενο προσωρινά σε ένα ευρώ, ως αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη ο αναιρεσείων, και να την καταδικάσει στα έξοδα των τεσσάρων διαδικασιών.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει τρείς λόγους.
1.
Ο πρώτος λόγος στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και σε πλάνη περί το δίκαιο. Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (στο εξής: ΔΔΔ) (i) κακώς απέρριψε ως απαράδεκτους, βάσει του κανόνα της αντιστοιχίας, τους λόγους που στηρίζονταν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και στην αρχή της χρηστής διοικήσεως, παρότι η Επιτροπή δεν είχε προβάλει αυτόν τον λόγο απαραδέκτου και τα μέρη δεν είχαν τοποθετηθεί επί του υποτιθέμενου απαραδέκτου και (ii) σε κάθε περίπτωση, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ο αναιρεσείων δεν είχε τηρήσει τον κανόνα της αντιστοιχίας.
2.
Ο δεύτερος λόγος στηρίζεται σε παραμόρφωση των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος, σε παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και σε πλάνη περί το δίκαιο, στο μέτρο που το ΔΔΔ έκρινε ότι δεν ήταν απαραίτητο να αποφανθεί επί της ερμηνείας του άρθρου 8 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΚΛΠ) και ότι η απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1995, Αλεξοπούλου κατά Επιτροπής (T-17/95, Συλλογή Υπ.Υπ., EU:T:1995:176), δεν ασκούσε επιρροή στην επίλυση της ένδικης διαφοράς.
3.
Ο τρίτος λόγος στηρίζεται σε παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και σε πλάνη περί το δίκαιο, καθώς το ΔΔΔ έκρινε ότι ήταν απαραίτητη η υποβολή αιτήματος εκ μέρους του αναιρεσείοντος προκειμένου να υπάρξει παρέκκλιση από την αυτόματη εφαρμογή του κανόνα των έξι ετών και παρέβλεψε, έτσι, τον βλαπτικό χαρακτήρα της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Full & Egal Universal Law Academy