12.10.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 337/16
Αναίρεση που άσκησε στις 9 Ιουλίου 2015 η Viara Todorova Androva κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις 29 Απριλίου 2015 το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στην υπόθεση F-78/12, Todorova Androva κατά Συμβουλίου
(Υπόθεση T-366/15 P)
(2015/C 337/19)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Viara Todorova Androva (Sint-Genesius-Rode, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: M. Velardo, δικηγόρος)
Έτεροι διάδικοι: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ελεγκτικό Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση της 29ης Απριλίου 2015 στην υπόθεση F-78/12 και να εκδικάσει το ίδιο την υπόθεση·
—
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης·
—
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεώς της, η αναιρεσείουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
1.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (στο εξής: ΔΔΔ) υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, επειδή έκρινε ότι το άρθρο 45 του ΚΥΚ των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επιτρέπει να συνυπολογίζεται το χρονικό διάστημα που διανύθηκε με την ιδιότητα εκτάκτου υπαλλήλου στην προϋπηρεσία που απαιτείται για την εγγραφή στον κατάλογο των προαγώγιμων υπαλλήλων.
2.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το ΔΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, επειδή έκρινε ότι δεν είναι κρίσιμη για τη συγκεκριμένη υπόθεση η απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Σεπτεμβρίου 2011, Rosado Santana (C-177/10, Συλλογή, EU:C:2011:557), αλλά η διάταξή του της 7ης Μαρτίου 2013, Rivas Montes (C-178/12, EU:C:2013:150).
3.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το ΔΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, κρίνοντας ως απαράδεκτο τον λόγο ακυρώσεως που αφορά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, επειδή στο πλαίσιό του δεν γινόταν συγκεκριμένη μνεία των ονομάτων των υποψηφίων που προήχθησαν αντί της νυν αναιρεσείουσας.
4.
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το ΔΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, επειδή έκρινε ότι ο λόγος ακυρώσεως που αφορά παράβαση του καθήκοντος μέριμνας ήταν απαράδεκτος λόγω μη τηρήσεως του κανόνα της αντιστοιχίας μεταξύ προσφυγής και διοικητικής ενστάσεως.
Full & Egal Universal Law Academy