15.2.2016
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 59/24
Αναίρεση που άσκησε στις 26 Νοεμβρίου 2015 ο Patrick Wanègue κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 15 Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση F-21/15, Wanègue κατά Επιτροπής των Περιφερειών
(Υπόθεση T-682/15 P)
(2016/C 059/27)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Patrick Wanègue (Dilbeek, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: M.-A. Lucas, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Επιτροπή των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει τη διάταξη της 15ης Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση F-21/15 με την οποία το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) απέρριψε ως εν μέρει προδήλως νόμω αβάσιμη και εν μέρει προδήλως απαράδεκτη την προσφυγή που άσκησε ο νυν αναιρεσείων στις 5 Φεβρουαρίου 2015 κατά της Επιτροπής των Περιφερειών·
—
να κρίνει επί της προσφυγής και να επιδικάσει στον αναιρεσείοντα τα αιτήματα της προσφυγής του·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή των Περιφερειών στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των δικών.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεώς του, ο αναιρεσείων προβάλλει πέντε λόγους.
1.
Πρώτος λόγος, αντλούμενος από παράβαση των άρθρων 51, παράγραφος 1, και 53, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ) καθώς και παραβίαση της αρχής της ισότητας των διαδίκων, καθόσον η προβλεπόμενη δίμηνη προθεσμία για την κατάθεση του υπομνήματος αντικρούσεως, παρεκτεινόμενη κατά 10 ημέρες λόγω αποστάσεως, υπολογίστηκε από το χρονικό σημείο της παραλαβής της επιδόσεως της τακτοποιήσεως του δικογράφου της προσφυγής και όχι από το χρονικό σημείο της επιδόσεως της προσφυγής, οπότε το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής των Περιφερειών (ΕτΠ) περιελήφθη στη δικογραφία παρά το ότι είχε κατατεθεί εκπροθέσμως· το ΔΔΔ στηρίχθηκε στο υπόμνημα αυτό προκειμένου να απορρίψει με διάταξη την προσφυγή βάσει του άρθρου 81 του Κανονισμού Διαδικασίας, ο δε προσφεύγων στερήθηκε τη δυνατότητα να ζητήσει την έκδοση ερήμην αποφάσεως βάσει του άρθρου 121 του Κανονισμού Διαδικασίας.
2.
Δεύτερος λόγος, αντλούμενος από την παραβίαση της αρχής της ερμηνείας των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης με γνώμονα το όλο πλαίσιό τους και την υποχρέωση αιτιολογήσεως, καθόσον το ΔΔΔ, στις σκέψεις 64 έως 70 της διατάξεώς του, ερμήνευσε το άρθρο 56 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΚΥΚ) χωρίς να λάβει υπόψη του ούτε το άρθρο 55 ούτε τις αποφάσεις που είχε εκδώσει η ΕτΠ βάσει των διατάξεων αυτών, καθώς και από πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον το ΔΔΔ δεν έλαβε υπόψη του το περιεχόμενο και τον σκοπό των άρθρων 55 και 56 του ΚΥΚ και του άρθρου 3 του παραρτήματος VI του ΚΥΚ, καθώς και των άρθρων 2 και 4 της αποφάσεως 48/03 σχετικά με τις λεπτομέρειες χορηγήσεως των κατ’ αποκοπήν αποζημιώσεως για τις υπερωρίες που πραγματοποιούν ορισμένοι υπάλληλοι των κατηγοριών C και D που υποχρεώνονται να πραγματοποιούν υπερωρίες επί τακτικής βάσεως (στο εξής: απόφαση 48/03).
3.
Τρίτος λόγος, αντλούμενος από παραβίαση των αρχών της ερμηνείας των διατάξεων του ΚΥΚ σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και του άρθρου 31 του Χάρτη σύμφωνα με την απόφαση 48/03, καθώς και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως των δικαστικών αποφάσεων και μη τήρηση του σεβασμού του κύρους που πρέπει να αποδίδεται στα διαδικαστικά έγγραφα, καθόσον το ΔΔΔ, στις σκέψεις 71 έως 74 της διατάξεώς του, δεν έλαβε υπόψη το άρθρο 6 της αποφάσεως 48/03 για την ερμηνεία του άρθρου 31, παράγραφος 2, του Χάρτη, δεν απάντησε επαρκώς κατά νόμον στην επιχειρηματολογία που άντλησε ο προσφεύγων από τις διατάξεις αυτές και παρέβλεψε το αντικείμενο και τον λόγο ασκήσεως της προσφυγής του.
4.
Τέταρτος λόγος, αντλούμενος από τη μη τήρηση του σεβασμού του κύρους που πρέπει να αποδίδεται στα διαδικαστικά έγγραφα καθώς και παραβίαση της αρχής της εκτιμήσεως των προσφυγών βάσει των στοιχείων που υπήρχαν κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης πράξεως, καθόσον το ΔΔΔ έκρινε, στη σκέψη 77 της διατάξεώς του, ότι ο προσφεύγων στήριζε την επιχειρηματολογία του που αντλείτο από την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως στις συνέπειες της επίδικης αποφάσεως και, εν πάση περιπτώσει, την απέρριψε βάσει αυτών των συνεπειών, καθώς και από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, παραβίαση της αρχής της ερμηνείας των διατάξεων του ΚΥΚ σύμφωνα με την αρχή της ισότητας και παραβίαση της τελευταίας αυτής αρχής, καθόσον το ΔΔΔ, στις σκέψεις 77 καθώς και 78 έως 80 της διατάξεώς του, δεν απάντησε επαρκώς κατά νόμο στην επιχειρηματολογία του.
5.
Πέμπτος λόγος, αντλούμενος, αφενός, από μη τήρηση του σεβασμού του κύρους που πρέπει να αποδίδεται στα διαδικαστικά έγγραφα και παράβαση του άρθρου 50, παράγραφος 1, στοιχείο ε', του Κανονισμού Διαδικασίας του ΔΔΔ, καθόσον το ΔΔΔ έκρινε, στη σκέψη 82 της διατάξεώς του, ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε ο προσφεύγων δεν στηριζόταν σε καμία επιχειρηματολογία αντίθετα προς τα οριζόμενα από τη διάταξη αυτή και, συνεπώς, ήταν προδήλως απαράδεκτη και, αφετέρου, από το συνακόλουθο παράνομο των σκέψεων 54 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
Full & Egal Universal Law Academy