12.9.2016
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 335/41
Αναίρεση που άσκησε στις 11 Ιουλίου 2016 το Sharif University of Technology κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 28 Απριλίου 2016 στην υπόθεση T-52/15, Sharif University of Technology κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(Υπόθεση C-385/16 P)
(2016/C 335/56)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείον: Sharif University of Technology (εκπρόσωπος: M. Happold, Barrister)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Το προσφεύγον ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 28ης Απριλίου 2016 στην υπόθεση T-52/15, Sharif University of Technology κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
—
να κάνει δεκτά τα αιτήματα που προέβαλε το αναιρεσείον ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου· και
—
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της κατ’ αναίρεση δίκης.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, να ακυρώσει τις επίμαχες πράξεις [τα παραρτήματα της αποφάσεως 2014/776/ΚΕΠΠΑ (1) του Συμβουλίου και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1202/2014 (2) του Συμβουλίου, και το παράρτημα II της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ (3) του Συμβουλίου και το παράρτημα IX του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 (4) του Συμβουλίου (όπως έχουν τροποποιηθεί, αντίστοιχα, με το άρθρο 1 της αποφάσεως 2014/776/ΚΕΠΠΑ και το άρθρο 1 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1202/2014)] στο μέτρο που το χαρακτηρίζουν οντότητα υποκείμενη σε περιοριστικά μέτρα βάσει του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, να του επιδικάσει αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη η φήμη του λόγω των πράξεων του Συμβουλίου και να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα στα οποία υπεβλήθη στον πρώτο βαθμό και στην κατ’ αναίρεση δίκη.
Το αναιρεσείον προβάλει δύο λόγους προς στήριξη της προς στήριξη του ότι η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου πάσχει νομική πλάνη και το Δικαστήριο πρέπει να την αναιρέσει και να εκδικάσει το ίδιο την υπόθεση:
Πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα δεν έκρινε ότι το Συμβούλιο παρέβη ουσιώδη τύπο και/ή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όταν αποφάσισε την καταχώριση του SUT, διότι δεν προέβη στην οφειλόμενη διαδικασία λήψεως αποφάσεως.
Δεύτερον, ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα το κριτήριο της «υποστηρίξεως» προς την Κυβέρνηση του Ιράν, του άρθρου 20, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου (όπως έχει τροποποιηθεί) και του άρθρου 23, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 της 23ης Μαρτίου 2012 (όπως έχει τροποποιηθεί), στο οποίο στηρίχθηκε το Συμβούλιο για να δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό του προσφεύγοντος ως υποκειμένου σε περιοριστικά μέτρα και, ως εκ τούτου, κατέληξε εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι οι αποδείξεις που προσκόμισε το Συμβούλιο στήριζαν την καταχώριση του αναιρεσείοντος.
(1) Απόφαση 2014/776/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 7ης Νοεμβρίου 2014, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/413/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (EE L 325, σ. 19).
(2) Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 1202/2014 του Συμβουλίου, της 7ης Νοεμβρίου 2014, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (EE L 325, σ. 3).
(3) Απόφαση του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (EE L 195, σ. 39).
(4) Κανονισμός (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2012, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 (EE L 88, σ. 1).