10.10.2016
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 371/7
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-160/13, Bank Mellat/Rada, wniesione w dniu 2 sierpnia 2016 r. przez Bank Mellat
(Sprawa C-430/16 P)
(2016/C 371/09)
Język postępowania: angielski
Strony
Wnoszący odwołanie: Bank Mellat (przedstawiciele: S. Zaiwalla P. Reddy, Z. Burbeza, Solicitors, M. Brindle QC, R. Blakeley i J. MacLeod, Barristers)
Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
Żądania wnoszącego odwołanie
—
uchylenie wyroku;
—
stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia 1263 (1) w całości lub w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do strony skarżącej;
—
stwierdzenie niemożności stosowania wobec strony skarżącej art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB (2); oraz
—
obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przez Sądem.
Zarzuty i główne argumenty
1.
Wnoszący dowołanie, Bank Mellat (zwany dalej „Bankiem”), wnosi odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-160/13, Bank Mellat/Rada, EU:T:2016:331 (zwanego dalej „wyrokiem”). W skrócie Bank twierdzi, że Sad popełnił błąd poprzez oddalenie jego skargi o stwierdzenie nieważności lub niemożności stosowania wobec Banku poszczególnych środków stanowiących nałożone na Bank „embargo finansowe”, a w szczególności:
(1)
art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012.
(2)
art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB.
2.
W szczególności Bank podniósł w odwołaniu trzy zarzuty dotyczące naruszeń prawa popełnionych przez Sąd przy ocenie istoty jego skargi:
(1)
Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu wymogu „niezbędności” zawartego w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE) (zarzut pierwszy);
(2)
Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że embargo finansowe było proporcjonalne, co spowodowało szereg dalszych konkretnych naruszeń prawa (zarzut drugi);
(3)
Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że embargo finansowe było zgodne z innymi zasadami ogólnymi prawa Unii Europejskiej (zarzut trzeci).
3.
Bank podniósł także dwa szerokie zarzuty dotyczące naruszeń prawa przez Sąd przy ocenie dopuszczalności części skargi Banku:
(1)
Sąd w sposób nieprawidłowy rozdzielił elementy embargo finansowego i uznał w odniesieniu do nich skargę Banku za niedopuszczalną (zarzut czwarty);
(2)
Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie w szczególności, że zgodnie z art. 275 TFUE nie był właściwy do orzekania w przedmiocie zarzutów podniesionych przez Bank w odniesieniu do art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB (zarzut piąty).
4.
W konsekwencji Bank wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku i uwzględnienie jego żądań.
(1) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012 L 356, s. 34).
(2) Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012 L 282, s. 58).
Full & Egal Universal Law Academy