30.1.2017
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 30/40
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA
(Sprawa C-614/16 P)
(2017/C 030/44)
Język postępowania: angielski
Strony
Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: B. Bär-Bouyssière, Rechtsanwalt, S. Smith, Solicitor, R. Kreisberger, Barrister i adwokat D. Mackersie)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Generics (UK) Ltd
Żądania wnoszących odwołanie
Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
—
uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;
—
stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 spornej decyzji oraz art. 3 i art. 4 w zakresie, w jakim dotyczą spółki Merck;
—
tytułem żądania ewentualnego, uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku oraz obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Merck w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym.
Zarzuty i główne argumenty
1.
W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody patentowe zawarte pomiędzy spółką Generics (UK) (zwaną dalej „spółką GUK”) i spółką Lundbeck były ograniczeniami konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE:
i.
W ramach pierwszego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd co do wyboru znajdującego zastosowanie kryterium prawnego oraz odpowiedniego podejścia w celu ustalenia czy ugody patentowe mogły być zakwalifikowane jako ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych wyrażonych w wyroku C-67/13 P Cartes Bancaires.
ii.
W ramach drugiego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie dokonując analizy treści ugód patentowych w celu oceny czy cechują się one dostatecznym stopniem szkodliwości.
iii.
W ramach trzeciego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe cechują się dostatecznym stopniem szkodliwości, ponieważ były równoznaczne z porozumieniami polegającymi na wykluczeniu z rynku.
iv.
W ramach czwartego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe odznaczały się dostatecznym stopniem szkodliwości poprzez unikanie sporu sądowego, którego wynik był niepewny.
v.
W ramach piątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał zapłatę na rzecz spółki GUK w ramach wykonania ugody patentowej jako podstawowy element ograniczenia konkurencji ze względu na cel.
vi.
W ramach szóstego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na okolicznościach faktycznych niezwiązanych z treścią ugód patentowych w celu uzasadnienia faktu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel.
vii.
W ramach siódmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe dotyczące EOG wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.
2.
W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że spółki GUK i Lundbeck były potencjalnymi konkurentami w momencie zawarcia ugód patentowych:
viii.
W ramach ósmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie rozważył czy osiem dróg dostępu do rynku przyjętych przez Komisję było opłacalnych z ekonomicznego punktu widzenia lub w praktyce możliwych do zrealizowania przez spółkę GUK w dostatecznie krótkim czasie.
ix.
W ramach dziewiątego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd obciążył przeciwną stronę ciężarem dowodu na okoliczność potencjalnej konkurencji.
x.
W ramach dziesiątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że fakt, iż strony zawarły ugody patentowe miał znaczenie dla oceny potencjalnej konkurencji.
xi.
W ramach jedenastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił faktu, że ocena potencjalnej konkurencji nie mogła być przedmiotem badania w kontekście ograniczenia „ze względu na cel”.
3.
W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie przez Komisję:
xii.
W ramach dwunastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że Komisja była uprawniona do nałożenia grzywny na wnoszącą odwołanie lub ewentualnie do nałożenia grzywny wyższej niż symboliczna.