29.8.2016
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 314/27
Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2016 r. – Ville de Paris/Komisja
(Sprawa T-339/16)
(2016/C 314/38)
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Ville de Paris (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Assous)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);
—
zasądzenie zapłaty od Komisji Europejskiej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem wynagrodzenia za szkodę wyrządzoną miastu Paryżowi poprzez przyjęcie tego rozporządzenia;
—
obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1; zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) z powodu braku kompetencji ze względu na nieodpowiednie zastosowanie przez Komisję Europejską procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Komisja jest niewłaściwa rzeczowo i naruszyła istotne wymogi proceduralne, przyjmując zaskarżone rozporządzenie.
2.
Zarzut drugi dotyczący nieważności zaskarżonego rozporządzenia z powodu naruszenia norm prawa pierwotnego, prawa wtórnego z zakresu ochrony środowiska, jak też norm pomocniczych prawa Unii Europejskiej ze względu na naruszenie zasad ogólnych europejskiego prawa ochrony środowiska, jak też zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Co się tyczy części odszkodowawczej skargi, skarżąca utrzymuje, że warunki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii są spełnione, gdyż, po pierwsze, zaskarżone rozporządzenie zawiera wady zarówno formalne, jak i materialne, po drugie, wyrządziło ono skarżącej rzeczywistą i niewątpliwą szkodę, i po trzecie, nie można kwestionować związku przyczynowego między zachowaniem Komisji a podnoszoną szkodą.