17.10.2016
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 383/16
Προσφυγή της 29ης Ιουλίου 2016 — Ισπανία κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-401/16)
(2016/C 383/22)
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
Διάδικοι
Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι: S. Centeno Huerta και M. García-Valdecasas Dorrego)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προκήρυξη των γενικών διαγωνισμών EPSO/AD/323/16-Ερευνητές (AD 7) και EPSO/AD/324/16-Ερευνητές (AD 9): Επικεφαλής ομάδων·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον προβάλλει τρεις λόγους.
1.
Ο πρώτος λόγος αφορά παράβαση των άρθρων 1 και 2 του κανονισμού 1/58, του άρθρου 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 1δ του ΚΥΚ, λόγω περιορισμού του τρόπου επικοινωνίας μεταξύ της EPSO και των υποψηφίων, τούτο δε αφορά και το έντυπο υποβολής αιτήσεως.
2.
Ο δεύτερος λόγος αφορά παράβαση των άρθρων l και 6 του κανονισμού 1/58, του άρθρου 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του άρθρου 1δ, παράγραφοι 1 και 6, 27, 28, στοιχείο στ', του ΚΥΚ καθώς και του άρθρου 1 του παραρτήματος III του ΚΥΚ, διότι περιορίζεται αδικαιολόγητα η επιλογή της δεύτερης γλώσσας σε μόνον τρεις γλώσσες, ήτοι στην αγγλική, τη γαλλική και τη γερμανική, αποκλειομένων των λοιπών επισήμων γλωσσών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3.
Ο τρίτος λόγος αφορά διάκριση βασιζόμενη στη γλώσσα η οποία απαγορεύεται βάσει του άρθρου 1 του κανονισμού 1/58, του άρθρου 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του άρθρου 1δ, παράγραφοι 1 και 6, 27, 28, στοιχείο στ', του ΚΥΚ και του άρθρου 1 του παραρτήματος III του ΚΥΚ, διότι είναι αυθαίρετη η επιλογή της αγγλικής, της γαλλικής και της γερμανικής γλώσσας.
Το προσφεύγον επισημαίνει συναφώς ότι οι συγκεκριμένοι λόγοι ακυρώσεως πρέπει να εξετασθούν υπό το πρίσμα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 27ης Νοεμβρίου 2012, Ιταλία κατά Επιτροπής (C-566/10 P), καθώς και των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου της 24ης Σεπτεμβρίου 2015, Ιταλία κατά Επιτροπής και Ισπανία κατά Επιτροπής (T-124/13 και T-191/13), και της 17ης Δεκεμβρίου 2015, Ιταλία κατά Επιτροπής (T-275/13, T-295/13 και T-510/13), αποφάσεις οι οποίες έχουν καταστεί αμετάκλητες, καθόσον η Επιτροπή δεν άσκησε αναίρεση, αλλά δεν έχουν εντούτοις εφαρμοσθεί στην επίμαχη προκήρυξη διαγωνισμού.