28.11.2016
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 441/30
Αναίρεση που άσκησαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2016 οι José Barroso Truta, Marc Forli, Calogero Galante, Bernard Gradel κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 20 Ιουλίου 2016 στην υπόθεση F-126/15, Barroso Truta κ.λπ. κατά Δικαστηρίου
(Υπόθεση T-702/16 P)
(2016/C 441/35)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: José Barroso Truta (Bofferdange, Λουξεμβούργο), Marc Forli (Lexy, Γαλλία), Calogero Galante (Aix-Sur-Cloie, Βέλγιο), Bernard Gradel (Konacker, Γαλλία) (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στην υπόθεση F-126/15, Barroso Truta κ.λπ. κατά ΔΕΕ·
να αποφανθεί οριστικά το ίδιο,
—
να υποχρεώσει το Δικαστήριο να καταβάλει 61 121,08 ευρώ επ’ ονόματι του J. Barroso Truta, 129 440,98 ευρώ επ’ ονόματι του M. Forli, 76 324,29 ευρώ επ’ ονόματι του C. Galante και 99 565,13 ευρώ επ’ ονόματι του B. Gradel, σε οποιοδήποτε ασφαλιστικό ταμείο ή ασφαλιστική εταιρία επ’ ονόματι των αναιρεσειόντων·
—
επικουρικώς, να υποχρεώσει το Δικαστήριο να καταβάλει τα προαναφερθέντα ποσά στους αναιρεσείοντες, δεδομένου ότι τα εν λόγω ποσά πρέπει να προσαυξηθούν με τόκους 3,1 % ετησίως από την ημερομηνία μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
—
να καταδικάσει το Δικαστήριο στα δικαστικά έξοδα των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεώς τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τρεις λόγους.
1.
Ο πρώτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ), κρίνοντας ότι η αγωγή αποζημιώσεως ήταν απαράδεκτη για τον λόγο ότι οι νυν αναιρεσείοντες δεν τήρησαν την προ της ασκήσεως προσφυγής διαδικασία, η οποία φέρεται ότι έπρεπε να είχε κινηθεί με την υποβολή διοικητικής ενστάσεως, κατόπιν με τυχόν άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά των αποφάσεων περί αναγνωρίσεως πρόσθετου συντάξιμου χρόνου στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2.
Ο δεύτερος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ, κρίνοντας ότι η ΑΑΣΣ δεν διέπραξε κανένα υπηρεσιακό σφάλμα κατά την κοινοποίηση των προτάσεων περί πρόσθετου συντάξιμου χρόνου, οι οποίες όμως αποδείχθηκαν ελλιπείς, και μάλιστα εσφαλμένες, εφόσον απευθύνονταν σε συμβασιούχους υπαλλήλους της ομάδας καθηκόντων I.
3.
Ο τρίτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ, κρίνοντας ότι η ζημία την οποία προβάλλουν οι αναιρεσείοντες είναι υποθετικής φύσεως.