28.11.2016
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 441/32
Προσφυγή της 10ης Οκτωβρίου 2016 — ARFEA κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-720/16)
(2016/C 441/39)
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Aziende riunite filovie ed autolinee Srl (ARFEA) (Alessandria, Ιταλία) (εκπρόσωποι: M. Chiti και V. Angiolini, δικηγόροι)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 10ης Ιουνίου 2016, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.38132 (2015/C) (πρώην 2014/NN) — πρόσθετη αντιστάθμιση για υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας υπέρ της ARFEA και, εφόσον παρίσταται αναγκαίο, τις άλλες πράξεις που είναι συναφείς και/ή προγενέστερες της προσβαλλομένης αποφάσεως·
—
να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφενός, κρίθηκε ασύμβατη με την εσωτερική αγορά η ενίσχυση που οι ιταλικές αρχές φέρεται ότι χορήγησαν στην προσφεύγουσα, ιδιωτική εταιρία η οποία παρέχει υπηρεσίες τοπικής δημόσιας μεταφοράς βάσει παραχωρήσεων, καθώς και υπηρεσίες ιδιωτικής μεταφοράς υπό επιχειρηματικό καθεστώς, ως αντιστάθμιση για την εκτέλεση υποχρεώσεως παροχής δημόσιας υπηρεσίας, και, αφετέρου, διατάχθηκε η ανάκτηση της ενισχύσεως αυτής.
Η προσφεύγουσα διατυπώνει επτά λόγους ακυρώσεως.
1.
Με τον πρώτο λόγο προβάλλονται παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ.
—
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει συναφώς ότι το μέτρο που επικρίθηκε από την Επιτροπή δεν συνιστά κρατική ενίσχυση. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται για «νέα» ενίσχυση, την οποία αφορά η ως άνω διάταξη.
2.
Με τον δεύτερο λόγο προβάλλονται παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 107 ΣΛΕΕ.
—
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει συναφώς ότι το επίμαχο μέτρο συνιστά αντιστάθμιση για υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας που επιβλήθηκε στην ARFEA, σε εκτέλεση αμετάκλητων αποφάσεων ιταλικών δικαστηρίων, και όχι «κρατική ενίσχυση» κατά την έννοια της άνω διατάξεως της ΣΛΕΕ.
3.
Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται παραβίαση των αρχών σχετικά με την εφαρμογή του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των γενικών αρχών μη αναδρομικότητας των κανόνων δικαίου και ασφάλειας δικαίου, καθώς και των αρχών που το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει διατυπώσει στον συγκεκριμένο τομέα.
—
Συναφώς, η προσφεύγουσα επικρίνει το ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση εφαρμόστηκε ο κανονισμός 1370/2007. Πράγματι, η παρούσα υπόθεση, η οποία αφορά πραγματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα τα έτη 1997-98, εμπίπτει στις ρυθμίσεις άλλου κοινοτικού κανονισμού (και συγκεκριμένα του κανονισμού 1191/1969).
4.
Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται παραβίαση των αρχών σχετικά με την παραγραφή των δικαιωμάτων.
—
Συναφώς, η προσφεύγουσα επικρίνει την απόφαση ανακτήσεως της επίμαχης ενισχύσεως, απέχουσα δεκαοκτώ έτη από τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία ανέκυψε η υπόθεση.
5.
Με τον πέμπτο λόγο προβάλλεται παραβίαση των γενικών αρχών που το Γενικό Δικαστήριο διατύπωσε στη νομολογία του για να ορίσει τις κρατικές ενισχύσεις, καθώς και των αρχών της διαδικαστικής αυτοτέλειας των κρατών μελών.
—
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει συναφώς ότι είχε θελήσει να αποδείξει ότι εν προκειμένω τηρήθηκαν οι αρχές που το Δικαστήριο διατύπωσε με την απόφασή του στην υπόθεση C-280/00, Altmark Trans και Regierumspräsidium Magdeburg. Επιπλέον, η προσφεύγουσα επικρίνει το ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εισήλθε σε πεδίο εκτιμήσεως το οποίο εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων.
6.
Με τον έκτο λόγο προβάλλονται παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή της ρυθμίσεως περί των κρατικών ενισχύσεων, δεδομένου ότι υπάρχουν υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας που επιβλήθηκαν μονομερώς.
—
Η προσφεύγουσα επικρίνει το ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη ότι, εν προκειμένω, η Περιφέρεια του Πεδεμοντίου τής επέβαλε υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας η οποία αντισταθμίστηκε με μέτρα που δεν έχουν χαρακτήρα κρατικής ενισχύσεως.
7.
Με τον έβδομο λόγο προβάλλεται παραβίαση των αρχών που διέπουν τη χρονική διαδοχή των κανόνων δικαίου.
—
Η προσφεύγουσα επικρίνει, από σκοπιά διαφορετική από εκείνη που προεκτέθηκε στο σημείο 3, το ότι εν προκειμένω εφαρμόστηκε ο κανονισμός 1370/2007. Η προσφεύγουσα επικρίνει το ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη ότι, εν προκειμένω, η Περιφέρεια του Πεδεμοντίου τής επέβαλε υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας η οποία αντισταθμίστηκε με μέτρα που δεν έχουν χαρακτήρα κρατικής ενισχύσεως.