28.11.2016
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 441/32
Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – ARFEA/Komisja
(Sprawa T-720/16)
(2016/C 441/39)
Język postępowania: włoski
Strony
Strona skarżąca: Aziende riunite filovie ed autolinee Srl (ARFEA) (Alessandria, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Chiti i V. Angiolini)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 czerwca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) Rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea – i w razie potrzeby innych powiązanych lub uprzednich aktów będących przedmiotem skargi;
—
Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Zaskarżona decyzja stwierdza niezgodność z rynkiem wewnętrznym i nakazuje zwrot pomocy udzielonej przez włoskie organy skarżącej, prywatnemu przedsiębiorstwu świadczącemu usługi lokalnego transportu publicznego na mocy koncesji oraz usługi prywatnego transportu w systemie przedsiębiorstwa, tytułem rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej.
Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108 ust. 3 TFUE.
—
Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa. W każdym razie nie jest to „nowa” pomoc, której dotyczy to postanowienie.
2.
Zarzut drugi dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art 107 TFUE.
—
Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że sporny środek stanowi rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea, przyznaną w wykonaniu ostatecznych orzeczeń włoskich sądów, a nie „pomoc państwa” w rozumieniu tego postanowienia traktatu FUE.
3.
Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad stosowania prawa Unii Europejskiej, ogólnych zasad niedziałania prawa wstecz i pewności prawa oraz zasad wyprowadzonych w tej dziedzinie przez Trybunał Sprawiedliwości.
—
W tym względzie skarżąca spółka kwestionuje zastosowanie w tym przypadku rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, co uczyniono w zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy, który miał miejsce w latach 1997-1998, podlega bowiem innemu rozporządzeniu [rozporządzeniu (EWG) nr 1191/1969].
4.
Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad przedawnienia.
—
W tym względzie skarżąca spółka kwestionuje decyzję nakazująca zwrot omawianego środka w 18 lat po wystąpieniu okoliczności faktycznych sprawy.
5.
Zarzut piąty dotyczący naruszenia ogólnych zasad wyprowadzonych przez Trybunał w celu zdefiniowania pomocy państwa i zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich.
—
Skarżąca spółka podnosi w tym względzie, że zamierza dowieść, iż w dotyczącej jej sprawie zasady wyprowadzone przez Trybunał w sprawie Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C-280/00 były przestrzegane. Ponadto skarżąca spółka utrzymuje, że decyzja wkracza w obszar swobody uznania sądu krajowego.
6.
Zarzut szósty dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania systemu pomocy państwa w przypadku gdy jednostronnie nakłada się obowiązki świadczenia usługi publicznej.
—
Skarżąca spółka zarzuca Komisji, że nie uwzględniła faktu, iż w niniejszym przypadku region Piemontu narzucił jej obowiązki świadczenia usługi publicznej, za które należy się rekompensata w drodze środków nieobjętych zakresem pojęcia pomocy państwa.
7.
Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasad następstwa regulacji w czasie.
—
Skarżąca spółka, poza tym, co podnosi w ramach trzeciego zarzutu, kwestionuje zastosowanie do sprawy rozporządzenia nr 1370/2007. Zarzuca Komisji, że nie uwzględniła faktu, iż w niniejszym przypadku region Piemontu narzucił jej obowiązki świadczenia usługi publicznej, za które należy się rekompensata w drodze środków nieobjętych zakresem pojęcia pomocy państwa.