6.2.2017
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 38/36
Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – QC/Rada Europejska
(Sprawa T-834/16)
(2017/C 038/49)
Język postępowania: grecki
Strony
Strona skarżąca: QC (Lesbos, Grecja) (przedstawiciel: C. Ladis, adwokat)
Strona pozwana: Rada Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności „Oświadczenia UE-Turcja” z dnia 18 marca 2016 r., opublikowanego tego samego dnia w komunikacie prasowym nr 144/16;
—
stwierdzenie nieważności wszystkich skutków wywartych przez to oświadczenie;
—
rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym;
—
zarządzenie natychmiastowego zawieszenia wykonania porozumienia.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy oparty na argumencie, że porozumienie narusza istotne wymogi proceduralne i prawo materialne oraz jest obarczone nadużyciem władzy.
2.
Zarzut drugi oparty na stosownych i wiarygodnych raportach Amnesty International, które potwierdzają wspomniane powyżej naruszenia, a także kryzys humanitarny spowodowany porozumieniem.
—
Stosowanie porozumienia, które strona skarżąca uznaje za prawdziwą umowę międzynarodową, spowodowało systematyczne niestosowanie reguł dotyczących azylu oraz bezpośrednie naruszenie konwencji z Genewy.
3.
Zarzut trzeci oparty na nocie informacyjnej posłów europejskich Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej.
—
Porozumienie stanowi „poważne i stałe naruszenie” wartości Unii.
4.
Zarzut czwarty oparty na orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
—
Skarga zawiera także twierdzenie, udowodnione na szczeblu międzynarodowym, że Turcja nie jest „krajem bezpiecznym” zważywszy na stosowanie tortur i liczne przypadki skazania z tytułu naruszenia praw człowieka.
5.
Zarzut piąty oparty na TFUE.
6.
W skardze została skrytykowana okoliczność, że oświadczenie, błędnie oznaczone takim mianem, zawiera wyraźne naruszenie części piątej tytuł V TFUE dotyczącej umów międzynarodowych.
7.
Zarzut szósty oparty na Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
—
Porozumienie narusza ponadto prawo międzynarodowe praw człowieka, w tym postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dotyczące zarówno samej godności ludzkiej, jak i wyraźnego zakazu „wydaleń zbiorowych”. W szczególności w skardze podkreślono nieświadome naruszenie lub umyślne niestosowanie wyraźnie wymienionych dyrektyw, które wymagają od Unii stosownej reakcji wobec „masowego napływu” osób na jej granicach, zwłaszcza gdy osoby te są w delikatnej sytuacji, a także dyrektyw, które regulują procedurę przyznawania ochrony międzynarodowej i prawa azylu.
8.
Zarzut siódmy oparty na dokumentach organizacji zawodowych oraz innych wiarygodnych organizacji
—
W skardze wskazano ponadto, że w drodze spornego porozumienia Unia Europejska spowodowała zarówno w Grecji, jak i w Turcji ogromny napływ osób, które żyją w żałosnych warunkach i w braku wszelkich praw, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że mogą być już one ofiarami złego traktowania ze strony sił porządkowych.
—
Wreszcie skarga opiera się na stwierdzeniu, że w obliczu katastrofalnej sytuacji ludzkiej i społecznej Unia Europejska naruszyła w oczywisty sposób ciążące na niej obowiązki wynikające z prawa Unii i prawa międzynarodowego.