15.5.2017
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 151/14
Αναίρεση που άσκησε στις 19 Ιανουαρίου 2017 η Birkenstock Sales GmbH κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 9ης Νοεμβρίου 2016 στην υπόθεση T-579/14, Birkenstock Sales GmbH κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
(Υπόθεση C-26/17 P)
(2017/C 151/20)
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Birkenstock Sales GmbH (εκπρόσωποι: C. Menebröcker και V. Töbelmann, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 9ης Νοεμβρίου 2016 (υπόθεση T-579/14) κατά το μέρος που απορρίπτει την προσφυγή της αναιρεσείουσας·
—
να δεχθεί τα αιτήματα που η ίδια υπέβαλε πρωτοδίκως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τα προϊόντα για τα οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της·
—
να καταδικάσει το EUIPO στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, του Γενικού Δικαστηρίου και του τμήματος προσφυγών.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
1.
Η αναιρεσείουσα ζητεί να αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 9ης Νοεμβρίου 2016 στην υπόθεση T-579/14 σχετικά με το σήμα με αριθμό διεθνούς καταχωρίσεως 1132742, κατά το μέρος που απορρίπτει την προσφυγή της, και να γίνουν δεκτά τα αιτήματα που υπέβαλε πρωτοδίκως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τα προϊόντα για τα οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της.
2.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει κατ’ αρχάς παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού περί σημάτων της Ένωσης (1) η οποία συνίσταται στο ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε δεόντως, ως προς το επίδικο διεθνές σήμα, τις αρχές που διέπουν τα τρισδιάστατα σήματα. Επίσης, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, κατά την εξέταση του διεθνούς σήματος με βάση τις αρχές που διέπουν τα τρισδιάστατα σήματα, το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη σε προσδιορισμό των «γενικώς και συνήθως ισχυόντων στον οικείο τομέα» όσον αφορά τα επίδικα προϊόντα και, τέλος, ότι χρησιμοποίησε αυστηρότερα κριτήρια από εκείνα που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού περί σημάτων της Ένωσης, προκειμένου να εκτιμήσει το διεθνές σήμα με βάση τη συνολική εντύπωση που αυτό δημιουργεί.
3.
Επιπλέον, η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι η πρωτόδικη απόφαση είναι αντιφατική, καθόσον σε αυτήν διαπιστώνεται μεν ότι ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος πρέπει να κρίνεται με βάση το σήμα καθεαυτό, αλλά συνεκτιμώνται και πτυχές σχετικές με τη χρήση του σήματος, ενώ επί του ερωτήματος αν το ίδιο σήμα μπορεί να χρησιμοποιείται συγχρόνως ως δισδιάστατο και ως τρισδιάστατο γίνεται παραπομπή σε προγενέστερη απόφαση του ιδίου δικαιοδοτικού οργάνου.
4.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει, επίσης, παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών, καθόσον στην απόφαση επισημαίνεται ότι το EUIPO δεν υποχρεούται να τεκμηριώσει την εκτίμησή του ότι το διεθνές σήμα δεν διαφέρει σημαντικά από τα σχήματα που χρησιμοποιούνται συνήθως στον οικείο τομέα, για τον λόγο ότι το τμήμα προσφυγών βασίζεται σε στοιχεία τα οποία προκύπτουν από την πρακτική πείρα της εμπορίας των επίμαχων προϊόντων και είναι γενικώς γνωστά τοις πάσι.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE L 78, σ. 1).