31.7.2017
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 249/18
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – SC Topaz Development SRL/Constantin Juncu, Raisa Juncu, nazwisko panieńskie Cernica
(Sprawa C-211/17)
(2017/C 249/28)
Język postępowania: rumuński
Sąd odsyłający
Curtea de Apel Bacău
Strony
Strona skarżąca: SC Topaz Development SRL
Strona pozwana: Constantin Juncu, Raisa Juncu, nazwisko panieńskie Cernica
Pytania prejudycjalne
1)
Czy art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 [dyrektywy 93/13/EWG] (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym – przedstawionych przez stronę skarżącą-pozwaną, która powołała się na orzecznictwo krajowe (wyrok nr 1646 z dnia 18 kwietnia 2011 r. wydany w postępowaniu kasacyjnym przez Înalta Curte de Casație și Justiție, Secția comercială [sąd kasacyjny, wydział gospodarczy] i wyrok nr 466 z dnia 6 kwietnia 2016 r. wydany w postępowaniu odwoławczym przez Curtea de Apel Bacău [sąd apelacyjny w Bacău] w sprawie nr 3364/110/2014), i w których fakt, że dowód uzgodnienia wszystkich warunków umowy przedwstępnej zawartej przez strony wynika z samej tylko okoliczności, że skarżący-pozwani działający w charakterze konsumentów przyjęli te warunki z chwilą podpisania umowy przedwstępnej sporządzonej wcześniej przez dewelopera, a następnie poświadczonej notarialnie – domniemanie nieuzgodnienia warunków sporządzonych wcześniej przez przedsiębiorcę zostało zasadniczo obalone w drodze przeciwdowodu?
2)
Czy są zasadniczo objęte zakresem stosowania warunków określonych w lit. d), e), f) i i) załącznika do dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich rodzaje warunków zawarte w umowach przedwstępnych sprzedaży, sporządzonych wcześniej przez deweloperów, którzy, tak jak skarżąca-pozwana, są przedsiębiorcami, a w szczególności warunki określone w pkt 3.2.2 i 7.1 umowy przedwstępnej sprzedaży zawartej przez strony sporu regulujące klauzulę przepadku czwartego stopnia i klauzulę kar umownych ustanowionych wyłącznie na korzyść przyrzekającego-sprzedawcy?
3)
Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować i stosować w ten sposób, że, w przypadku gdy odpowiedź Trybunału na drugie pytanie będzie twierdząca, nie pozwala on (zabrania) sądowi krajowemu na zmianę stosownych warunków uznanych za nieuczciwe poprzez stwierdzenie, że klauzula przepadku czwartego stopnia może znaleźć zastosowanie na warunkach odmiennych od tych zawartych w umowie przedwstępnej (np. nie z powodu jakiegokolwiek opóźnienia w płatnościach czy braku zapłaty – niezależnie od wysokości kwoty, lecz jedynie w odniesieniu do określonych kwot, zapłaconych z opóźnieniem lub niezapłaconych, które zostaną uznane przez sąd za znaczące w każdym poszczególnym przypadku), oraz zmniejszenie (ograniczenie) wysokości kar umownych do kwot uiszczonych tytułem zadatku przez przyjmującego przyrzeczenie-kupującego do chwili uruchomienia klauzuli przepadku? Czy w takiej sytuacji sąd krajowy może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, że takie warunki nie znajdują zastosowania do zainteresowanego konsumenta?
(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).
Full & Egal Universal Law Academy