24.7.2017
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 239/29
Προσφυγή της 10ης Μαΐου 2017 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(Υπόθεση C-244/17)
(2017/C 239/36)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Gussetti, P. Aalto, L. Havas)
Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση (ΕΕ) 2017/477 του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 2017, για τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο του Συμβουλίου Συνεργασίας που συγκροτήθηκε βάσει της ενισχυμένης συμφωνίας εταιρικής σχέσης και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφενός, και της Δημοκρατίας του Καζαχστάν, αφετέρου, όσον αφορά τις εργασιακές ρυθμίσεις του Συμβουλίου Συνεργασίας, της Επιτροπής Συνεργασίας, ειδικών υποεπιτροπών ή οποιωνδήποτε άλλων οργάνων (1),
—
να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσθήκη διαδικαστικής νομικής βάσεως, στηριζομένης στην κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), ιδίως δε στο άρθρο 31, παράγραφος 1, ΣΕΕ, το οποίο απαιτεί ομόφωνη απόφαση, παραβιάζει τη Συνθήκη, όπως έχει ερμηνευθεί κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου.
Προς επίρρωση του λόγου αυτού, η Επιτροπή προβάλλει τα ακόλουθα επιχειρήματα:
Πρώτον, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, απόφαση στηριζόμενη στο άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ πρέπει να εκδίδεται με ειδική πλειοψηφία, μολονότι μία ή περισσότερες εκ των καθ’ ύλην νομικών βάσεών της θα επέβαλε άλλως την ύπαρξη ομοφωνίας για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας. Η προσθήκη οποιασδήποτε άλλης νομικής βάσεως με σκοπό τη διασφάλιση της ομοφωνίας δεν ασκεί επιρροή στη διαδικασία που ακολουθείται για την έκδοση της αποφάσεως αυτής στο πλαίσιο του Συμβουλίου.
Η απόφαση του Συμβουλίου που εκδόθηκε βάσει της διαδικασίας που εκτίθεται στο άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ δεν αποσκοπεί να συμπληρώσει ή να τροποποιήσει το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας ή να τροποποιήσει τη δομή της και, επομένως, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με τη σύναψη ή την τροποποίηση διεθνούς συμφωνίας, καθόσον σκοπός της είναι διασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας αυτής. Σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 218, παράγραφος 8, πρώτο εδάφιο, και του άρθρου 218, παράγραφος 9, μια τέτοια απόφαση πρέπει να εκδίδεται με ειδική πλειοψηφία. Ενδεχόμενη επιβολή της απόψεως ότι η απόφαση πρέπει να εκδοθεί ομοφώνως στερείται νομιμότητας.
Δεύτερον, όπως έχει επίσης διευκρινισθεί με τη νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 218 ΣΛΕΕ προβλέπει «ομοιόμορφη και γενικής ισχύος διαδικασία σχετικά με τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη των διεθνών συμφωνιών εκ μέρους της Ένωσης σε όλους τους τομείς δράσεώς της, συμπεριλαμβανομένης της ΚΕΠΠΑ». Ο ειδικός χαρακτήρας της ΚΕΠΠΑ αντικατοπτρίζεται στο ότι η πρόταση υποβάλλεται από κοινού από την Επιτροπή (λόγω των στοιχείων που δεν εμπίπτουν στην ΚΕΠΠΑ) και από τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης (λόγω των στοιχείων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της πολιτικής αυτής). Τούτο, πάντως, δεν μπορεί να μεταβάλει το συμπέρασμα ότι απόφαση εκδιδόμενη βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ πρέπει να εκδίδεται με ειδική πλειοψηφία.
Συνδυάζοντας τα δύο ως άνω σκεπτικά της νομολογίας, μπορεί να συναχθεί ότι όχι μόνον η διαπραγμάτευση και η σύναψη διεθνών συμφωνιών, αλλά και η έκδοση θέσεων για την εφαρμογή τέτοιων συμφωνιών υπάγονται στην ενιαία διαδικασία του άρθρου 218 ΣΛΕΕ, εν προκειμένω δε στο άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, το οποίο προβλέπει την έκδοση αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία. Ουδεμία άλλη διάταξη διαδικαστικού χαρακτήρα μπορεί να προστεθεί. Ακόμη και αν το Συμβούλιο προσέθετε τέτοια διάταξη, αυτή δεν θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της διαδικασίας για τη λήψη αποφάσεων.
(1) ΕΕ 2017, L 73, σ. 15.
Full & Egal Universal Law Academy