Υπόθεση C-390/17 P: Αναίρεση που άσκησαν στις 28 Ιουνίου 2017 οι Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard και Darren Neville κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 28 Απριλίου 2017 στην υπόθεση T-580/16, Azoulay κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
C4122017EL1210120170628EL0020121132
Αναίρεση που άσκησαν στις 28 Ιουνίου 2017 οι Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard και Darren Neville κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 28 Απριλίου 2017 στην υπόθεση T-580/16, Azoulay κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
(Υπόθεση C-390/17 P)2017/C 412/20Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard, Darren Neville (εκπρόσωπος: M. Casado García-Hirschfeld, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Αιτήματα
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
—
να δεχθεί τα πρωτοδίκως προβληθέντα αιτήματα των αναιρεσειόντων στο πλαίσιο της προσφυγής στην υπόθεση Τ-580/16·
—
να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Οι αναιρεσείοντες εκτιμούν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από πλείστα νομικά σφάλματα και από παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών.
Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, αποκλείοντας μια αυτοτελή και ενιαία ερμηνεία της έννοιας των διδάκτρων στο πλαίσιο της έννομης τάξης της Ένωσης και εξαρτώντας την έννοια αυτή από τη σημασία που της αποδίδεται στα διάφορα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών κατοικίας ενός υπαλλήλου, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η φύση των διδάκτρων και το συμφέρον των τέκνων.
Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, τόσο από την ενιαία εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης όσο και από την αρχή της ισότητας, συνάγεται ότι οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που δεν περιέχουν ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του περιεχομένου τους πρέπει κατά κανόνα να ερμηνεύονται αυτοτελώς και ομοιόμορφα σε ολόκληρη την Ένωση βάσει του γενικού πλαισίου στο οποίο εντάσσονται και του σκοπού της οικείας ρυθμίσεως (απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2015, Axa Belgium, C-494/14, EU:C:2015:692).
Επιπλέον, το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως είναι ασυνεπές και δεν συνάδει με τη νομολογία για την αντιστοιχία της προηγούμενης διοικητικής ένστασης με την προσφυγή.
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, επίσης, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, καθόσον δεν απεφάνθη για την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης και την παράβαση του άρθρου 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, μολονότι προεβλήθησαν ενώπιον του.
Συνεπώς, κατά τους αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο, εξετάζοντας τις τρεις διακριτές αιτιάσεις τους με πολύ συνοπτικό τρόπο, κατέληξε σε συμπεράσματα που δεν δικαιολογούνται ούτε από πραγματική ούτε από νομική άποψη.
Full & Egal Universal Law Academy