2.10.2017
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 330/14
Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Opere Pie d’Onigo/Komisja
(Sprawa T-491/17)
(2017/C 330/19)
Język postępowania: włoski
Strony
Strona skarżąca: Istituzione Pubblica di Assistenza e Beneficienza „Opere Pie d’Onigo” (Pederobba, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Maso)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności – w całości lub pojedynczych części – decyzji Komisji wydanej w dniu 27 marca 2017 r. (SA.38825) Pomoc państwa – Włochy, domniemana pomoc państwa na rzecz prywatnych podmiotów świadczących usługi społeczne i zdrowotne.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i popełnionego przez Komisję błędu poprzez uznanie za uzasadnione selektywnego wyłączenia instytucji publicznych świadczących usługi społeczne i zdrowotne z ubezpieczenia macierzyńskiego INPS (Istituto nazionale di previdenza sociale – państwowego zakładu ubezpieczeń społecznych) i ze zwrotu kosztów z tytułu nieobecności pracowników, którzy opiekują się członkami rodziny z poważną niepełnosprawnością.
2.
Zarzut drugi dotyczący państwowego pochodzenia pomocy, ponieważ zdaniem skarżącej środki przeznaczone na pokrycie kosztów, które dla przedsiębiorstw prywatnych stanowią ubezpieczenie macierzyńskie i koszty związane z nieobecnością pracowników opiekujących się członkami rodziny z poważną niepełnosprawnością, są wypłacane przez INPS i w związku z tym przez państwo włoskie przy użyciu zasobów państwowych.
3.
Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że środki te sprzyjają zdaniem skarżącej przedsiębiorstwom prywatnym poprzez przyznanie im korzyści w porównaniu z instytucjami publicznymi świadczącymi takie same usługi, które to instytucje muszą ponosić całość kosztów związanych z okresami nieobecności pracowników z powodu macierzyństwa i opieki nad członkami rodziny z poważną niepełnosprawnością, co pociąga poważne skutki finansowe.
4.
Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że sporne środki wpływają zdaniem skarżącej na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ przynoszą one korzyści grupom wielonarodowym i przedsiębiorstwom włoskim z udziałem kapitału zagranicznego, które inwestują we Włoszech w celu osiągania zysków, i karzą instytucje publiczne o mniejszych rozmiarach, które nie mają celu zarobkowego, poprzez zmianę ich struktury kosztów siły roboczej.