16.10.2017
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 347/43
Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada
(Sprawa T-559/17)
(2017/C 347/57)
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokaci J.P. Buyle i L. Cloquet)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;
—
stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;
—
obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącego.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, który według twierdzeń strony skarżącej popełniła strona pozwana, uznając że strona skarżąca przyczyniała się do wspierania reżimu syryjskiego. W tym względzie podnoszone są następujące argumenty wobec tego, co zostało przyjęte w zaskarżonych aktach:
—
M. Abdulkarim nie mógł zostać uznany za „prominentnego przedsiębiorcę”;
—
Nie jest związany z reżimem, nie wywiera na niego żadnego wypływu i nie powoduje rzeczywistego ryzyka omijania środków ograniczających podjętych w związku z sytuacją w Syrii;
—
Jego przeszłe zaangażowanie w Alkarim For Trade and Industry L.L.C. lub w inne spółki działające w sektorze ropy naftowej, olejów przemysłowych i smarów na Bliskim Wschodzie także nie może skutkować uznaniem go za „prominentnego przedsiębiorcę”;
—
Nie mieszka i w konsekwencji nie prowadzi działalności w Syrii.
2.
Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim środki przyjęte w zaskarżonych aktach mają takie skutki, że powinny zostać uznane za same w sobie nieproporcjonalne.
3.
Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prowadzenia działalności zawodowej w zakresie, w jakim skutkiem spornych środków jest uniemożliwienie stronie skarżącej korzystania w sposób niezakłócony z jej mienia i ze swobody gospodarczej.
4.
Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy w zakresie, w jakim zaskarżone akty zostały przyjęte w innych celach niż podane, mianowicie, aby usunąć stronę skarżącą z rynku w zamiarze faworyzowania innych uczestników tego rynku, i są zatem dotknięte wadą nadużycia władzy.
5.
Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE w zakresie, w jakim uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.