29.1.2018
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 32/38
Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Kerstens/Komisja
(Sprawa T-757/17)
(2018/C 032/52)
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 15/017 ab initio;
—
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 12/063 ab initio;
—
przyznanie skarżącemu całkowitego zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR z tytułu szczególnej krzywdy, które musi wypłacić Komisja Europejska;
—
obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący błędnego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 14 lutego 2017 r. Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74) oraz naruszenia zasady „non bis in idem”, jakie miał popełnić organ powołujący, który zdecydował o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych przeciwko skarżącemu.
2.
Zarzut drugi dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i uczciwego rozpatrywania spraw, naruszania zasady domniemania niewinności i naruszania prawa do obrony, ponieważ decyzje o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych nie zapewniały gwarancji bezstronności i uczciwości w rozpatrywaniu sprawy skarżącego.
3.
Zarzut trzeci dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasad pewności prawa i dobrej administracji, a w szczególności zasady rozsądnego terminu, ponieważ według trony skarżącej nowe postepowanie dyscyplinarne powinna również zostać wszczęte w rozsądnym terminie, co nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku.
4.
Zarzut czwarty, dotyczący żądania szczególnego zadośćuczynienia z tytułu wspomnianych nieprawidłowości, mającego na celu naprawienie krzywdy, którą miała wyrządzić skarżącemu administracja, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów nie może samo w sobie naprawić tej krzywdy.