29.1.2018
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 32/41
Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Autostrada Wielkopolska / Komisja
(Sprawa T-778/17)
(2018/C 032/56)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Autostrada Wielkopolska (przedstawiciele: adwokaci O. Geiss i D. Tayar)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) w przedmiocie pomocy państwa wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A.; oraz
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
1.
W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawa do uczestnictwa w postępowaniu, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonej decyzji;
—
Komisja nie zapewniła skarżącej odpowiedniej możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów przedstawionych przez państwo;
—
Komisja pozbawiła skarżącą prawa do przedstawienia uwag w odniesieniu do kluczowych dokumentów i ustaleń, na podstawie których Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję;
—
nie można wykluczyć ewentualności, że uchybienia te wywarły wpływ na wynik sprawy.
2.
W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych, stosując błędne kryterium w celu ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 107 ust. 1 TFUE, oraz zastosowała owo (błędne) kryterium z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE;
—
ustalenie Komisji, że zaistniała korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE zostało dokonane wyłącznie w oparciu o porównanie wybranych punktów;
—
Komisja przeprowadziła swą ocenę według kryterium inwestora prywatnego, dopiero gdy zdecydowała już, że istnieje korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;
—
zastosowane przez Komisję kryterium oparte na porównaniu wybranych punktów jest błędne pod względem prawnym;
—
Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy dokonywaniu oceny z zastosowaniem kryterium opartego na porównaniu wybranych punktów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie istotnych informacji, którymi dysponowała w chwili wydania zaskarżonej decyzji;
3.
W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistych naruszeń prawa i błędów w ustaleniach faktycznych, ponieważ nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego zgodnie z odnośnym orzecznictwem, a także nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, naruszając tym samym art. 107 ust. 1 TFUE;
—
Komisja nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego jako integralnej części swej oceny w świetle art. 107 ust. 1 TFUE, naruszając w ten sposób odnoszące się do tej kwestii orzecznictwo;
—
Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji i których nie zignorowałby a priori typowy rozsądny i staranny właściciel prywatny znajdujący się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji państwa;
4.
W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że uznanie przez Komisję pomocy za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nastąpiło w oparciu o błędne ustalenia i jest wewnętrznie sprzeczne;
—
Komisja błędnie uznała, że z funduszy państwowych skorzystali jedynie inwestorzy.
5.
W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych i oczywistych naruszeń prawa przy obliczaniu kwoty pomocy państwa, rezygnując z przeprowadzenia własnej oceny i nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia;
—
ustalenie Komisji, że rekompensata za okres od września 2005 r. do października 2007 r. była nadmierna jest obarczone fundamentalnymi błędami w ocenie;
—
Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji.