11.11.2019
MT
Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
C 383/21
Sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja (L-Ewwel Awla) tal-11 ta’ Settembru 2019 (talba għal deċiżjoni preliminari tal-Landgericht Bonn – il-Ġermanja) – Antonio Romano, Lidia Romano vs DSL Bank – eine Niederlassung der DB Privat- und Firmenkundenbank AG, li kienet DSL Bank – unità operattiva ta’ Deutsche Postbank AG
(KawżaC-143/18) (1)
(Rinviju għal deċiżjoni preliminari - Protezzjoni tal-konsumaturi - Direttiva 2002/65/KE - Kuntratt ta’ self lill-konsumaturi konkluż mill-bogħod - Dritt ta’ rtirar - Eżerċizzju tad-dritt ta’ rtirar wara li l-kuntratt ikun ġie eżegwit fl-intier tiegħu fuq talba espressa tal-konsumatur - Komunikazzjoni tal-informazzjoni fuq id-dritt ta’ rtirar lill-konsumatur)
(2019/C 383/21)
Lingwa tal-kawża: il-Ġermaniż
Qorti tar-rinviju
Landgericht Bonn
Partijiet fil-kawża prinċipali
Rikorrenti: Antonio Romano, Lidia Romano
Konvenuti: DSL Bank – eine Niederlassung der DB Privat- und Firmenkundenbank AG, li kienet DSL Bank – unità operattiva ta’ Deutsche Postbank AG
Dispożittiv
1)
L-Artikolu 6(2)(ċ) tad-Direttiva 2002/65/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tat-23 ta’ Settembru 2002 li tikkonċerna t-tqegħid fis-suq b’distanza ta’ servizzi finanzjarji ta’ konsumaturi u li temenda d-Direttiva tal-Kunsill 90/619/KEE u d-Direttivi 97/7/KE u 98/27/KE,, moqri flimkien mal-Artikolu 1(1) tagħha u fid-dawl tal-premessa 13 ta’ din id-direttiva, għandu jiġi interpretat fis-sens li jipprekludi leġiżlazzjoni nazzjonali, kif interpretata mill-ġurisprudenza nazzjonali, li, għal dak li jikkonċerna kuntratt għal servizz finanzjarju konkluż mill-bogħod bejn professjonist u konsumatur, ma teskludix id-dritt ta’ rtirar ta’ dan il-konsumatur fil-każ li dan il-kuntratt ikun ġie eżegwit fl-intier tiegħu miż-żewġ partijiet fuq talba espressa tal-konsumatur, qabel ma dan tal-aħħar jeżerċita d-dritt ta’ rtirar tiegħu. Huwa l-obbligu tal-qorti tar-rinviju li tieħu inkunsiderazzjoni d-dritt intern kollu u li tapplika l-metodi ta’ interpretazzjoni rrikonoxxuti minnu, sabiex tasal għal soluzzjoni konformi ma’ din id-dispożizzjoni, filwaqt li tbiddel, jekk ikun meħtieġ, ġurisprudenza nazzjonali stabbilita jekk din tibbaża ruħha fuq interpretazzjoni tad-dritt nazzjonali li huwa inkompatibbli mal-imsemmija dispożizzjoni.
2)
L-Artikolu 5(1) tad-Direttiva 2002/65, moqri flimkien mal-punt 3(a) tal-Artikolu 3(1) u mal-Artikolu 6(2)(ċ) ta’ din id-direttiva, għandu jiġi interpretat fis-sens li l-obbligu, għal professjonist li jikkonkludi kuntratt mill-bogħod ma’ konsumatur għal servizz finanzjarju, li jikkomunika b’mod ċar u li jinftiehem lil konsumatur medju normalment informat u raġonevolment attent u avżat, konformement mar-rekwiżiti tad-dritt tal-Unjoni, qabel ma dan il-konsumatur ikun marbut b’kuntratt mill-bogħod jew b’offerta, l-informazzjoni dwar l-eżistenza tad-dritt ta’ rtirar ma jiġix miksur meta dan il-professjonist jinforma lil dan il-konsumatur li d-dritt ta’ rtirar ma japplikax għall-kuntratt eżegwit miż-żewġ partijiet fuq talba espressa tal-konsumatur qabel ma dan tal-aħħar jeżerċita d-dritt ta’ rtirar tiegħu, anki jekk din l-informazzjoni ma tikkorrispondix mal-leġiżlazzjoni nazzjonali, kif interpretata mal-ġurisprudenza nazzjonali, li tipprevedi li, f’tali każ, id-dritt ta’ rtirar japplika.
(1) ĠU C 182, 28.5.2018.