12.3.2018
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 94/29
Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. – easyJet Airline / Komisja
(Sprawa T-8/18)
(2018/C 094/39)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Willis, Solicitor i adwokat E. Bourtzalas)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 (1) w całości, a w każdym razie w zakresie, w jakim dotyczy ona przyznanej skarżącej domniemanej bezprawnej pomocy państwa oraz
—
obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, iż operatorzy portów lotniczych działali jedynie w charakterze „pośredników” władz regionalnych Sardynii, a zatem, że środki finansowe przekazane przez nich skarżącej obejmowały zasoby państwowe i można przypisać je państwu.
2.
Zarzut drugi, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, że środki finansowe przekazane skarżącej przez operatorów portów lotniczych przysporzyły skarżącej nienależnej korzyści, a w szczególności, iż Komisja błędnie zastosowała zasadę prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
3.
Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, iż finansowanie zainteresowanych przedsiębiorstw lotniczych zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
4.
Zarzut czwarty, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, zgodnie z którym domniemana pomoc, którą Komisja uznała przyznaną skarżącej, nie mogła być zatwierdzona jako zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie jednego z odstępstw określonych w art. 107 ust. 3 TFUE.
5.
Zarzut piąty, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa ze względu na naruszenie przez Komisję zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżąca mogła w sposób uzasadniony oczekiwać, iż jej umowy z operatorami portów lotniczych nie obejmowały pomocy państwa.
6.
Zarzut szósty, oparty na niewystarczającym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do: a) stwierdzenia, że operatorzy portów lotniczych działali jedynie w charakterze „pośredników” władz regionalnych Sardynii i że zatem środki finansowe przekazane przez nich skarżącej obejmowały zasoby państwowe i można przypisać je państwu oraz b) zastosowania zasady prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej w celu wykazania, że skarżąca uzyskała nienależną korzyść.
(1) Decyzja Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).
Full & Egal Universal Law Academy