30.4.2018
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 152/56
Προσφυγή της 6ης Μαρτίου 2018 — Scaloni και Figini κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-158/18)
(2018/C 152/66)
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Προσφεύγοντες: Mario Scaloni (Ανκόνα, Ιταλία), Ennio Figini (Chiaravalle, Ιταλία) (εκπρόσωπος: P. Putti, δικηγόρος)
Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να καταδικάσει την Ένωση και/ή την Επιτροπή, σύμφωνα με την ερμηνεία που θα δοθεί στην επίμαχη οδηγία και τον επίμαχο κανονισμό, σε πλήρη αποζημίωση της ονομαστικής αξίας των μετοχών όπως εκτέθηκε στην προσφυγή και όπως προκύπτει από τα συνημμένα έγγραφα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι μετά την έναρξη ισχύος της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (1), έπειτα από την οποία εκδόθηκε ο κανονισμός (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (2), δεν παρασχέθηκε η δυνατότητα στο Ιταλικό Δημόσιο να παρέμβει υπέρ ορισμένων τραπεζών του, στις οποίες συγκαταλέγεται και η Banca Marche.
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν τρεις λόγους.
1.
Ο πρώτος λόγος αφορά αποζημίωση λόγω μη σύμφωνης ερμηνείας της οδηγίας 59/2014/ΕΕ και του κανονισμού 806/2014, εκ μέρους της Επιτροπής, καθόσον παρανόμως δεν εφαρμόστηκαν ως προς την Banca Marche οι διατάξεις περί κρατικών ενισχύσεων, και, κατά συνέπεια, αφορά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ή της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
—
Υποστηρίζουν συναφώς ότι, όσον αφορά τις ενισχύσεις τις οποίες χορήγησαν διάφορα κράτη μέλη σε τράπεζες, η Επιτροπή έκρινε ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο β', οπότε οι εν λόγω ενισχύσεις κρίθηκαν νόμιμες. Οι παρεμβάσεις τις οποίες σχεδίασε η Ιταλία έπρεπε να αξιολογηθούν με βάση την ίδια διάταξη, η οποία είναι η μόνη που διέπει τις κρατικές ενισχύσεις, και όχι με βάση την επίμαχη οδηγία και τον επίμαχο κανονισμό. Αυτά τα δύο νομοθετικά κείμενα δεν αφορούν τις ενισχύσεις ούτε εξάλλου θα μπορούσαν να τις αφορούν καθώς αποτελούν παράγωγο δίκαιο. Οι ενισχύσεις υπέρ των ιταλικών τραπεζών έπρεπε να εγκριθούν και αυτές καθόσον βασίζονται στους ίδιους λόγους οι οποίοι, κατά την Επιτροπή, είχαν δικαιολογήσει τις ήδη χορηγηθείσες ενισχύσεις.
—
Διευκρινίζουν περαιτέρω ότι, εφόσον το παράγωγο δίκαιο θεωρηθεί ότι τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή, μην εγκρίνοντας την ενίσχυση, παρέβη την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
2.
Ο δεύτερος λόγος αφορά παραβίαση της αρχής της ιεραρχίας των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης από τον νομοθέτη της Ένωσης.
—
Υποστηρίζουν συναφώς ότι, εάν το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία είναι ορθή, η παραβίαση ανάγεται σε επίπεδο νομοθετικών πράξεων και ως εκ τούτου στοιχειοθετείται ευθύνη της Ένωσης στο σύνολό της.
3.
Ο τρίτος λόγος αφορά παραβίαση των θεμελιωδών αρχών της ιταλικής έννομης τάξεως και μη δυνατότητα εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας.
—
Υποστηρίζουν συναφώς ότι, εάν το Γενικό Δικαστήριο αποφασίσει ότι ούτε η οδηγία και ο κανονισμός παραβίασαν την κοινοτική αρχή της ισότητας, θα είναι αναγκαίο να ζητηθεί από το Corte costituzionale (Συνταγματικό Δικαστήριο, Ιταλία) να εξακριβώσει τη συμμόρφωση με την αρχή της ισότητας. Σε διαφορετική περίπτωση, η νομοθεσία η οποία παρέβη τους εν λόγω κανόνες δεν θα είναι σε θέση να ενσωματωθεί στην ιταλική έννομη τάξη.
(1) ΕΕ 2014, L 173, σ. 190.
(2) ΕΕ 2014, L 225, σ. 1.
Full & Egal Universal Law Academy