Υπόθεση T-371/18: Προσφυγή της 18ης Ιουνίου 2018 — Reiner Stemme Utility Air Systems κατά EASA
Προσφυγή της 18ης Ιουνίου 2018 — Reiner Stemme Utility Air Systems κατά EASA
(Υπόθεση T-371/18)
2018/C 276/90Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλικήΔιάδικοι
Προσφεύγουσα: Reiner Stemme Utility Air Systems GmbH (Wildau, Γερμανία) (εκπρόσωποι: O. Alexander και P. Stompfe, δικηγόροι)
Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας της Αεροπορίας (EASA)
Αιτήματα
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την εντολή είσπραξης δικαιωμάτων –τιμολόγιο αριθ. 90091554, της 28ης Απριλίου 2017 που εκδόθηκε από τον καθού– υπό τη μορφή αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του EASA, της 19ης Απριλίου 2018·
—
να κηρύξει ανεφάρμοστο, στην υπό κρίση υπόθεση, τον κανονισμό (ΕΕ) 319/2014 ( 1 ) της Επιτροπής, της 27ης Μαρτίου 2014, σχετικά με τα τέλη και τα δικαιώματα που εισπράττονται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Ασφάλειας της Αεροπορίας·
—
να αναστείλει την ισχύ του τιμολογίου αριθ. 90091554 της 28ης Απριλίου 2017, έως ότου αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο, και
—
να καταδικάσει τον καθού στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
1.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπερέβη τις αρμοδιότητές της περί επιβολής φόρων στον τομέα της ασφάλειας των αερομεταφορών
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι τα «τέλη» για αεροσκάφη κατηγορίας από 2000 έως 5700 kg θα αναβιβαστούν σε φόρους, λόγω της «δραματικής αυξήσεως» του «εφάπαξ τέλους» άνω του 1700 %. Εν προκειμένω, η παρεχόμενη από τον καθού υπηρεσία προς τον πολίτη σε ανταπόδοση για τα «τέλη» θα είναι τόσο αμελητέα (ελάχιστη), με αποτέλεσμα να μην μπορεί να χαρακτηρισθεί η παρεχόμενη από τον καθού υπηρεσία ως ανταπόδοση, αλλά ως φορολόγηση.
Ωστόσο, η Επιτροπή δεν είναι αρμόδια να επιβάλει φόρους στον τομέα της ασφάλειας των αερομεταφορών. Ως εκ τούτου, ο κανονισμός (ΕΕ) 319/2014 της Επιτροπής που προβλέπει καταβολή εφάπαξ τέλος ύψους 263800 ευρώ για εργασίες πιστοποιήσεως αεροσκαφών, όπως αυτά που ανήκουν στην προσφεύγουσα, οι οποίες υποστηρίζεται ότι δεν συνδέονται με τα πραγματικά καθήκοντα του καθού και, κατά συνέπεια, δεν αποτελούν αντιπαροχή για τις παρεχόμενες υπηρεσίες του καθού, παραβιάζει την αρχή της δοτής αρμοδιότητας.
2.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως υποστηρίζει ότι το επίδικο τιμολόγιο, όπως επιβεβαιώθηκε διά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αντιβαίνει στο άρθρο 16 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κατά την προσφεύγουσα, τα τέλη που εισπράττονται βάσει του κανονισμού (ΕΕ) 319/2014 για εργασία πιστοποιήσεως βαίνουν πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού και, κατά συνέπεια, προσκρούουν στην επιχειρηματική ελευθερία της προσφεύγουσας σύμφωνα με το άρθρο 16 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως υποστηρίζει ότι το επίδικο τιμολόγιο, όπως επιβεβαιώθηκε διά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, συνιστά διακριτική μεταχείριση και, ως εκ τούτου, αντιβαίνει στο άρθρο 20 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το επίδικο τιμολόγιο που εκδόθηκε από τον καθού βάσει του κανονισμού (ΕΕ) 319/2014 δεν πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 20 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με λοιπούς κατασκευαστές αεροσκαφών που ζητούν πιστοποίηση τύπου, μολονότι η κατάσταση απαιτεί όμοια μεταχείριση.
4.
Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλει παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ
Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 319/2014 δεν καταλείπει διακριτική ευχέρεια στον καθού όσον αφορά την καταβολή τελών για εργασία πιστοποιήσεως. Αντιθέτως, καθορίζει πότε το τέλος που καταβάλλεται είναι εφάπαξ τέλος ή κυμαινόμενο τέλος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Επιτροπή έχει υπερβεί την εξουσιοδότησή της περί εκδόσεως του κανονισμού και, ως εκ τούτου, ανέτρεψε τη θεσμική ισορροπία της Ένωσης που προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ.
( 1 ) Κανονισμός (ΕΕ) 319/2014 της Επιτροπής, της 27ης Μαρτίου 2014, σχετικά με τα τέλη και τα δικαιώματα που εισπράττονται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Ασφάλειας της Αεροπορίας και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 593/2007 (ΕΕ 2014, L 93, σ. 58).