Υπόθεση T-374/18: Προσφυγή της 19ης Ιουνίου 2018 — Λαμπίρη κατά ΕΟΚΕ
Προσφυγή της 19ης Ιουνίου 2018 — Λαμπίρη κατά ΕΟΚΕ
(Υπόθεση T-374/18)
2018/C 285/55Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλικήΔιάδικοι
Προσφεύγουσα: Βασιλική Λαμπίρη (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: J.-N. Louis, δικηγόρος)
Καθής: Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή
Αιτήματα
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να καλέσει την καθής, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, να προσκομίσει την απόφαση του Γενικού Γραμματέα της ΕΟΚΕ, της 30ής Μαρτίου 2016, με την οποία αποφάσισε να μην απαγγελθεί κατηγορία σε βάρος του προϊσταμένου μονάδας της προσφεύγουσας·
—
να αποφανθεί ότι
—
ακυρώνει την απόφαση του Γενικού Γραμματέα της ΕΟΚΕ, της 3ης Μαρτίου 2016, περί μη απαγγελίας κατηγορίας σε βάρος του προϊσταμένου μονάδας της προσφεύγουσας και περί θέσεως στο αρχείο της αιτήσεως αρωγής/καταγγελίας της προσφεύγουσας της 14ης Δεκεμβρίου 2007·
—
καταδικάζει την ΕΟΚΕ στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως.
1.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που απορρέει από το άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ) καθώς και παραβίαση της αρχής της συνεργασίας που απορρέει από τη συμφωνία διοικητικής συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ) και της Επιτροπής των Περιφερειών της 17ης Δεκεμβρίου 2007.
2.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παράβαση του άρθρου 24, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ και του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απονέμει σε κάθε πρόσωπο δικαίωμα σε χρηστή διοίκηση. Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη κατά παράβαση του δικαιώματος ακροάσεως και σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας της προσφεύγουσας.
3.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στην οποία υπέπεσε η ΕΟΚΕ εκδίδοντας απόφαση περί θέσεως στο αρχείο η οποία παρανόμως αναφέρεται σε συμφωνία διακανονισμού που συνήφθη στο πλαίσιο υποθέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, καθώς και στα συμπεράσματα της διοικητικής εξετάσεως που ουδέποτε εξέτασε κατά πόσον τα πραγματικά περιστατικά που αποτέλεσαν το αντικείμενο της καταγγελίας της προσφεύγουσας θα μπορούσαν αντικειμενικώς να συνιστούν ηθική παρενόχληση.