11.2.2019
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 54/31
Προσφυγή-αγωγή της 12ης Δεκεμβρίου 2018 — DQ κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου
(Υπόθεση T-730/18)
(2019/C 54/45)
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Προσφεύγοντες-ενάγοντες: DQ και έντεκα λοιποί προσφεύγοντες-ενάγοντες (εκπρόσωπος: M. Casado García-Hirschfeld, δικηγόρος)
Καθού-εναγόμενο: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Αιτήματα
Οι προσφεύγοντες-ενάγοντες (στο εξής: προσφεύγοντες) ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να κρίνει την παρούσα προσφυγή-αγωγή παραδεκτή και βάσιμη·
κατά συνέπεια,
—
να ακυρώσει τη σιωπηρή απόφαση περί απορρίψεως του αιτήματος αποζημιώσεως (προσβαλλόμενη απόφαση) το οποίο υπέβαλαν οι προσφεύγοντες στις 13 Δεκεμβρίου 2017 κατά το άρθρο 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ·
—
να ακυρώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, την απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2018 περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως που υποβλήθηκε στις 23 Μαΐου 2018 κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ·
—
να επιδικάσει χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε από ένα σύνολο πράξεων και συμπεριφορών του Κοινοβουλίου, οι οποίες πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο σφαιρικής εκτιμήσεως, την οποία οι προσφεύγοντες εκτιμούν, υπό την επιφύλαξη επανεκτιμήσεως, στο ποσό ex aequo et bono των 192 000 ευρώ·
—
να υποχρεώσει το Κοινοβούλιο να καταβάλει τους αντισταθμιστικούς τόκους και τους τόκους υπερημερίας που έχουν εντωμεταξύ καταστεί απαιτητοί·
—
να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής, οι προσφεύγοντες προβάλλουν τις παρανομίες που διέπραξε το Κοινοβούλιο ως εργοδότης όπως, μεταξύ άλλων, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και παράβαση του καθήκοντος προνοίας, προσβολή της αξιοπρέπειάς τους, προσβολή της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής τους, προσβολή του δικαιώματός τους για την προστασία του ιατρικού απορρήτου και προσβολή του δικαιώματός τους για συνθήκες εργασίας που σέβονται την υγεία, την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά τους.
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι τα περιστατικά και οι συμπεριφορές που κατήγγειλαν, συνιστούν, prima facie, αυθεντικά ή, τουλάχιστον, πειστικά περιστατικά και συμπεριφορές από τα οποία μπορεί να συναχθεί η ύπαρξη ενεργειών ηθικής παρενοχλήσεως σε βάρος τους και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ευθύνεται λόγω ιδίως της παθητικής στάσεώς του κατά την εξέταση της αιτήσεως αρωγής βάσει των άρθρων 12 και 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.