24.6.2019
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 213/48
Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska
(Sprawa T-201/19)
(2019/C 213/48)
Język postępowania: włoski
Strony
Strona skarżąca: Società Agricola Tenuta di Rimale (Fidenza, Włochy) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciele: M. Libertini, A. Scognamiglio i M. Spolidoro, avvocati)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma pozwanej i zobowiązanie Komisji do ponownego zbadania zarzutów zawartych w złożonej do niej skardze. Badanie to powinno zostać dokonane w oparciu o odmienną i bardziej prawidłową wykładnię art. 150 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych (1), i o dogłębniejsze zbadanie sprawy, które ujawni brak logiki i niespójność argumentów podnoszonych przez Consorzio w celu potwierdzenia na czas nieoznaczony dyskryminującej i nieuzasadnionej regulacji podaży mleka do produkcji sera o chronionej nazwie pochodzenia Parmigiano Reggiano.
Zarzuty i główne argumenty
Skarga dotyczy pisma Komisji UE — Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich — z dnia 6 lutego 2019 r. zamykającego postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżących w dniu 5 lutego 2018 r., w której podnieśli oni niezgodność z prawem dekretu Ministerstwa Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa z dnia 15 grudnia 2016 r. nr w sprawie zatwierdzenia planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019, a także dekretu tegoż ministerstwa z dnia 19 września 2017 r. nr , zatwierdzającego zmiany planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019.
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do ustalenia kwalifikowanej większości producentów zainteresowanych proponowaną regulacją podaży.
2.
Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do potrzeby ustalenia istotnych założeń dotyczących nierówności rynkowych dla przyjęcia tymczasowych środków regulacji podaży i do odnośnego odpowiedniego uzasadnienia.
3.
Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do zakazu planów regulacji podaży, których treść jest dyskryminująca.
(1) Dz.U. 2013, L 347, s. 608.
Full & Egal Universal Law Academy