11.11.2019
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 383/64
Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja
(Sprawa T-603/19)
(2019/C 383/73)
Język postępowania: fiński
Strony
Strona skarżąca: Helsingin Bussiliikenne Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: O. Hyvönen i N. Rosenlund, adwokaci)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji SA.33846 - (2015/C) (ex 2011/CP) z dnia 28 czerwca 2019 r.;
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania sądowego poniesionymi przez skarżącą w całości wraz z odsetkami ustawowymi.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
1.
Zarzut pierwszy: Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589, dopuściła się, przy okazji badania zgodności, poważnego uchybienia proceduralnego oraz naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony.
—
Strona skarżąca powinna była mieć możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji i powinna była zostać wezwana do przedstawienia uwag w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ w zaskarżonej decyzji została wskazana jako beneficjent pomocy, a decyzja ta dotyczyła jej bezpośrednio.
2.
Zarzut drugi: Oczywisty błąd w ocenie.
—
Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała w wystarczającym stopniu okoliczności faktycznych i w związku z tym wydała decyzję na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń.
—
Komisja przynajmniej nieprawidłowo oceniła zgodność rynku, cel i logikę ekonomiczną ceny zakupu w odniesieniu do przeniesienia aktywów przedsiębiorstwa.
3.
Zarzut trzeci: Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 296 TFUE i orzecznictwa dotyczącego tej kwestii.
—
Dotyczy to w szczególności argumentacji odnoszącej się do zgodności rynkowej ceny nabycia aktywów banku HelB.
4.
Zarzut czwarty: Zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa Unii, w szczególności ochronę uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności.
—
Strona skarżąca twierdzi, że miała podstawy dla pewności, że postępowanie wyjaśniające Komisji będzie dotyczyło jedynie działań i jednostek wskazanych w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz że w wypadku rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na przeniesienie aktywów przedsiębiorstwa lub na skarżącą, Komisja rozszerzy zakres decyzji w sprawie formalnego postępowania wyjaśniającego i wysłucha skarżącą.
—
W każdym razie obowiązek zwrotu pomocy nałożony na pierwotnego beneficjenta narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ przekracza cenę nabycia rzeczywiście zapłaconą tytułem przeniesienia aktywów spółki, a w przypadku skarżącej, ponieważ przekracza różnicę między rzekomo niską ceną nabycia a wartością rynkową.
5.
Zarzut piąty: W zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty błędnie zastosowano art. 107 ust. 1 TFUE.
—
Środki wymienione w decyzji Komisji nie zawierały niedozwolonej pomocy państwa.
—
Żaden ze środków uznanych przez Komisję za zawierające niedozwoloną pomoc państwa nie dotyczyły strony skarżącej.
Full & Egal Universal Law Academy