EUR-Lex -  62019TN0627 - PL

11.11.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/66

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja

(Sprawa T-627/19)

(2019/C 383/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i pięcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności wyraźnej odmowy Komisji Europejskiej z dnia 13 września 2019 r. dotyczącej uznania bezczynności;

—

orzeczenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem powstrzymała się:

—

po pierwsze, od wydania decyzji o zachowaniu obywatelstwa europejskiego przez obywateli brytyjskich prowadzących życie prywatne i rodzinne w innych państwach Unii Europejskiej, którym nie przysługiwało prawo do głosowania w sprawie decyzji o wystąpieniu ich państwa pochodzenia z Unii Europejskiej jedynie z powodu skorzystania przez nich ze swobody przemieszczania się (reguła 15 lat), i to niezależnie od zawarcia lub braku zawarcia porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

—

po drugie, od wydania wiążącej decyzji mającej zastosowanie w sposób jednolity we wszystkich 27 pozostałych państwach Unii, w których żyją obywatele brytyjscy, zawierającej różne środki dotyczące wjazdu, pobytu, praw socjalnych i działalności zawodowej, stosujące się w razie braku porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

—

w konsekwencji:

—

przyjęcie do wiadomości tej bezczynności;

—

nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw, które przysługują im z tytułu obywatelstwa europejskiego, i to w razie zawarcia porozumienia o wystąpieniu, jak też w razie braku zawarcia porozumienia. W ramach tego zarzutu podnoszą oni w szczególności:

—

brak uznania w traktach europejskich utraty obywatelstwa europejskiego w razie wystąpienia państwa członkowskiego z Unii, a zatem naruszenie zasady pewności prawa;

—

naruszenie zasady proporcjonalności;

—

naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego.

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem zaniechania Komisji, która nie przyjęła wiążących środków, lecz tylko zwykłe zalecenia.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, swobody przemieszczania się i zasady równości wobec prawa do głosowania przez brytyjską „regułę 15 lat”. Skarżący uznają w tym względzie, że wskazana reguła 15 lat jest uregulowaniem krajowym, które stawia w gorszej sytuacji niektórych obywateli państwa członkowskiego z tego tylko powodu, że skorzystali oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim i że stanowi to ograniczenie swobód uznanych w art. 21 ust. 1 TFUE.

Full & Egal Universal Law Academy