2.12.2019
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 406/41
Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Al-Gaoud/Rada
(Sprawa T-700/19)
(2019/C 406/51)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Abdel Majid Al-Gaoud (Giza, Egipt) (przedstawiciel: S. Bafadhel, barrister)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/1299 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującej decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie ujętym w załącznikach II i IV do decyzji Rady 2015/1333/WPZiB z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;
—
stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/1292 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującego art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie ujętym w załączniku III do rozporządzenia Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;
—
obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem zgodnie z jego regulaminem postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
1.
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/1299 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującej decyzję (WPZiB) 2015/1333 i w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 2019/1292 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującym art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 nie wskazano podstawy prawnej pozostawienia nazwiska skarżącego w wykazie, pomimo zasadniczej zmiany okoliczności w Libii. Rada nie przedstawiła indywidualnych, szczegółowych i konkretnych powodów zastosowania zaskarżonych środków, które nie znajdują podstawy w żadnym materiale dowodowym.
2.
Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do zdrowia, prawo do życia rodzinnego, prawo własności i prawo do skutecznej obrony, zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Zaskarżone środki nie są ani konieczne, ani właściwe dla osiągnięcia jakiegokolwiek uzasadnionego celu i stanowią nieograniczoną oraz nieproporcjonalną ingerencję w prawa podstawowe skarżącego.
Full & Egal Universal Law Academy