(5237 S. K. m. 58, 292) (5275 S. K. m. 108) (5271 S. K. m. 286)
Yerel Mahkemece verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulmakla, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
İstinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanık hakkında her ne kadar TCK'nun 58/6 maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimini uygulanmasına karar verilmiş ise de; mahkemece tekerrüre esas kabul edilen Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/850-2009/358 E.K sayılı ilamında; sanığın tekerrüre esas başka mahkeme ilamı nedeni ile hükmolunan cezanın TCK 58/6. Maddesi uyarınca mükerrirelere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş olduğu, bu haliyle sanığın 2. Kez mükerrir olduğu ve hakkında 5275 sayılı kanunun 108/3. Maddesinin de uygulanması gerektiği, bu hususun yerleşik Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve ceza dairelerinin içtihatları uyarınca infaz rejimini ilgilendirilmesi nedeni ile infaz aşamasında göz önüne alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,
İstinaf başvurusunda bulunan sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE,
Dosyanın hükmü veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine,
CMK 286/2-a maddesi gereğince KESİN olmak üzere 10.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)